ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Α.Ε.

2009-05-18T17:37:00.004+03:00

Όταν ήμουν μικρό παιδί η λέξη ΙΕΡΑΤΕΙΟ μου προκαλούσε κάτι ανάμεσα σε φόβο και αποστροφή! Μέσα στο μυαλό μου αυτή η λέξη μου έφερνε μια συμμορία γενειοφόρων ιεραρχών που φορώντας μεγάλες μαύρες μυτερές κουκούλες στο κεφάλι τους συνεδρίαζαν μυστικά γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι, μέσα σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο. Αυτή η αποστροφή ερχόταν πάντα σε αντιπαράθεση με το θρησκευτικό μου συναίσθημα. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πώς γίνεται, αυτοί που ζούνε ανάμεσά μας και εκπροσωπούν το Χριστό στη γη, να νοιάζονται για το ποιος θα κάνει περισσότερα ευχέλαια και ποιος θα διαβάσει (με το αζημίωτο πάντα…) περισσότερες ευχές πάνω στα μνήματα.

Πέρασε ο καιρός και μεγάλωσα… Άρχισα να καταλαβαίνω σιγά – σιγά κοιτώντας φυσιογνωμικά έναν άνθρωπο στα μάτια, αν έχει καλοσύνη ή πονηριά στην καρδιά του. Και εμβρόντητος παρατήρησα πως όπως και με τις υπόλοιπες κατηγορίες ανθρώπων, έτσι και με τους παπάδες μας, ισχύει ο γενικός κανόνας που λέει πως μέσα σε ένα χωράφι θα βρεις και λουλούδια, θα βρεις και τσουκνίδες.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι πως στην περίπτωσή μας τα λουλούδια είναι μικρά, ενώ όσο μεγαλώνουν μεταμορφώνονται με έναν μαγικό τρόπο σε τσουκνίδες! Έχω συναντήσει ιερείς που λειτουργούν σε χωριά και δεν τους ξέρει κανείς εκτός από τους συγχωριανούς τους, οι οποίοι πραγματικά σηκώνουν σταυρό προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο και τη δυστυχία των συνανθρώπων τους. Ιερείς που τάχθηκαν στην αποστολή του Ποιμένα και τιμούν αυτό το τάμα τους. Γράφοντας λοιπόν αυτό το άρθρο, οφείλω να τους διαχωρίσω από τις τσουκνίδες, αποδίδοντάς τους τον πρέποντα σεβασμό…

Τι γίνεται όμως με τις κεφαλές της Εκκλησίας μας; Χμμμ… Εδώ σας θέλω! Όταν βλέπω στις ειδήσεις τα καθωσπρέπει ρεπορτάζ της κρατικής τηλεόρασης που με δεινοσαυρική κοινοτυπία αναφέρουν «Συνεδρίασε χτες υπό τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με αντικείμενο κλπ, κλπ…» δείχνοντας ταυτόχρονα πλάνα με τους αρχιερείς παρατεταγμένους εκατέρωθεν του αρχιεπισκόπου να ποζάρουν για τις τηλεοπτικές κάμερες, έρχεται ξανά στο μυαλό μου η παιδική εικόνα της συμμορίας με τις μαύρες κουκούλες!

Πριν δυο - τρεις περίπου μήνες η Δ.Ι.Σ. «δίκασε» τον γενειοφόρο Παντελεήμονα Αττικής που είχε παντελονιάσει ένα γερό κομπόδεμα «για τα γηρατειά του», και γνωμάτευσε πως ήταν αθώος! Αυτή λοιπόν η Δ.Ι.Σ., η κατά κόσμον Διαρκής Ιερά Σύνοδος, μόνο ιερή δεν είναι… Και μάλιστα φροντίζει επιμελώς να μας θυμίζει ότι είναι ανίερη, κοινώς κολασμένη, μπας και το ξεχάσουμε. Καλά, δεν ντράπηκαν καθόλου; Η πλειοψηφία της Δ.Ι.Σ. απεφάνθη ότι δεν προκύπτουν από το φάκελο επαρκείς ενδείξεις ενοχής κατά του μητροπολίτη και επομένως δεν συντρέχουν λόγοι για παραπομπή του στην εκκλησιαστική δικαιοσύνη, θέτοντας την πολύκροτη υπόθεση στο αρχείο! Αυτός λοιπόν ο μουσάτος, ο παραδόπιστος μητροπολίτης πρώην Αττικής εκτίει ποινή εξαετούς κάθειρξης από τις 20 Ιουνίου του 2008, για υπεξαίρεση 56 εκατομμυρίων δρχ. (164.000 ευρώ) από τη Μονή Οσίου Εφραίμ, ενώ πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε 8 χρόνια με αναστολή, χωρίς βέβαια να επιστρέψει τα υπεξαιρεθέντα, κατά τα πατροπαράδοτα αήθη κι έθιμα της ορθόδοξης χώρας μας…

Το περιστατικό το αναφέρω ως απλό παράδειγμα, ενδεικτικό του δαιδαλώδους συστήματος ασυλίας που απολαμβάνουν οι ανώτεροι ιεράρχες μας. Και επιπροσθέτως, εκμεταλλευόμενοι το μύθευμα της περιώνυμης άρρηκτης σχέσης Ορθοδοξίας και Ελληνισμού, την χρησιμοποιούν για να εξασφαλίσουν απίστευτες φορολογικές απαλλαγές για την Εκκλησία και τις θρησκευτικές οργανώσεις της! Μίλησε κανένας για συνταγματική ισονομία και ισόποση συνεισφορά χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη; Χα χα χα… Πάρτε μολύβι και χαρτί γιατί ο κατάλογος με τις απαλλαγές από τις φορολογικές υποχρεώσεις της Εκκλησίας και των εκπροσώπων της είναι μεγάλος (Τα στοιχεία τα αντλώ από σχετικό άρθρο του Γιώργου Ι. Πατσόπουλου σε πρόσφατο φύλλο κυριακάτικης εφημερίδας):

- Απαλλάσσονται από τον φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων, ενώ αντίθετα οι δωρεές προς κάποιο εκκλησιαστικό ίδρυμα εκπίπτουν από το εισόδημα. Οι ίδιοι δηλαδή όχι μόνο δεν πληρώνουν φόρο αλλά έχουν φροντίσει να διευκολύνουν τις εισροές πλούτου προς την εκκλησία μέσω δωρεών, τις οποίες χρησιμοποιεί αυτός που κάνει τη δωρεά για να μειώσει το φορολογηθέν εισόδημά του! Κανονικό πλυντήριο δηλαδή…

- Για ένα μικρό χρονικό διάστημα πλήρωναν φόρο 10% επί των εισοδημάτων που είχαν από εκμισθώσεις ακινήτων. Αυτό σταδιακά μειώθηκε και τελικά καταργήθηκε.

- Οι πωλήσεις των ακινήτων τους δεν υπάγονται ούτε στο φόρο αυτόματου υπερτιμήματος, ούτε στο τέλος συναλλαγής. Οι υπόλοιποι πολίτες γιατί άμα πουλήσουν ακίνητο πληρώνουν κανονικά;

- Απαλλάσσονται πλήρως από το φόρο μεταβίβασης ακινήτων όταν προβαίνουν σε νέες αγορές. Οι υπόλοιποι πολίτες βέβαια, ξέρετε… τα ακουμπάνε κανονικά.

- Απαλλάσσονται επίσης πλήρως από το φόρο δωρεών και κληρονομιών για τα περιουσιακά στοιχεία που δωρίζονται από τους πιστούς. Όχι μόνο δηλαδή εντάσσουν στην περιουσία της εκκλησίας ολοένα και περισσότερα, αλλά ούτε λόγος για φορολόγηση.

- Οι κάθε φύσης εισπράξεις τους απαλλάσσονται από τον ΦΠΑ! Και ούτε λόγος να γίνεται βέβαια για τα παγκάρια που γεμίζουν με τους οβολούς των πιστών. Ουδείς καταμετρά πόσα λεφτά εισπράττονται, καμία απόδειξη δεν κόβουν, ότι θέλουν κάνουν…

- Έχουνε πλήρη απαλλαγή από το ΕΤΑΚ, παρά την αμύθητη ακίνητη περιουσία που κατέχουν, τη στιγμή που οι εταιρείες ιδιοκτήτριες ακινήτων πληρώνουν φόρο 0,6%.

- Δεν είναι υποχρεωμένοι να υποβάλλουν δήλωση περιουσιακής κατάστασης, «πόθεν έσχες» δηλαδή, μια υποχρέωση που είναι φυσικά νομοθετημένη για όλους τους δημόσιους λειτουργούς, πλην φυσικά των εκκλησιαστικών!

- Εννοείται πως δεν γίνεται καν λόγος για υπαγωγή στην έκτακτη εισφορά που πρόσφατα ανακοινώθηκε για να βουλώσουμε ως κράτος την τρύπα του δημοσιονομικού ελλείμματος. Και φυσικά, όπως όλοι ξέρουμε, οι μισθοί τους πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό!

Κανονική νόμιμη μαφιόζικη οργάνωση δηλαδή! Όλες αυτές οι φοροαπαλλαγές είναι διαχρονικά επιτεύγματα των εκπροσώπων της εκκλησίας μας με σκοπό τη γιγάντωση της περιουσίας της. Για το αν αυτές οι πρακτικές είναι σύμφωνες με τα χριστιανική ήθη, αφήστε το καλύτερα…

Και πώς επιτυγχάνονται όλα αυτά; Μα φυσικά με τη συγκατάθεση των εκπροσώπων μας, αυτών που ψηφίζουμε για να νομοθετούν και να μας υπηρετούν, οι οποίοι υπό το φόβο του πολιτικού κόστους, προσκυνούν το ράσο τους.

Θυμάστε την υπόθεση με τις ταυτότητες; Για γέλια και για κλάματα… Θυμάστε που ο σημερινός πρωθυπουργός μας, όντας ακόμα υποψήφιος, τότε που πλησίαζαν οι εκλογές έτρεξε από τους πρώτους να υπογράψει υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, να χτυπήσει προσοχή στους ρασοφόρους και να εξασφαλίσει τις ψήφους των νοικοκυραίων που βάζουν τα κασμίρια τους και παρατάσσονται κάθε Κυριακή πρωί στους ναούς… Με αυτή την υπογραφή του πείσθηκα πως πρόκειται για έναν ακόμα πολιτικό σπιθαμιαίου πολιτικού αναστήματος, υποτακτικό των συμφερόντων που ποδηγετούν τη χώρα μας και το λαό μας.

Θα βρεθεί κανείς να βάλει σε μια τάξη όλα αυτά; Αμφιβάλλω… Απλά είπα να γράψω δυο κουβέντες για όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν πολύ κόσμο να αηδιάζει. Και να θυμίσω ξανά πως όλα αυτά δεν αφορούν τους απλούς ιερείς μας που βρίσκονται υπό την σπάθη της αυταρχικής εκκλησιαστικής δικαιοσύνης και του εντόπιου μητροπολίτη της ενορίας τους, αλλά παρ’ όλα αυτά ιερουργούν με ζήλο και αγάπη στην καρδιά. Ούτε αφορούν τη θρησκεία μας, την οποία όλοι αυτοί οι αγύρτες χρησιμοποιούν για τα καλά και συμφέροντά τους!
.

Η ΑΛΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΤΖΟΓΟΥ

2009-01-26T19:57:00.003+02:00

Αυτός εδώ ο τύπος στη διπλανή φωτογραφία είναι ο Χρήστος Χατζηεμμανουήλ, είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ. και Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΠΑΠ. Είναι ένα από τα «Χρυσά Παιδιά» του Μαξίμου και φημολογείται ότι έλαβε τη θέση αυτή όντας ευνοούμενος του Πρωθυπουργού μας, δρώντας πάντα υπό την προστασία του. Γράφτηκε επίσης στον Τύπο, χωρίς ποτέ να διαψευσθεί ότι αμείβεται με 500.000 ευρώ ετησίως για τις υπηρεσίες του!

Πιστέψτε με, δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, δεν τον γνωρίζω, δε θέλω να τον γνωρίσω, κι επίσης αδιαφορώ πλήρως αν είναι κολλητός του Πρωθυπουργού, ή αν παντελονιάζει 500 ή 400 ή 300 ή 700 χιλιάρικα το χρόνο! Το θέμα αυτό είναι ήσσονος σημασίας, όσο προκλητικό κι αν είναι το ποσό στις μέρες που ζούμε. Το σημαντικότερο στο σημερινό άρθρο μου είναι η παρουσίαση του «αλγόριθμου» λειτουργίας του ΟΠΑΠ, αυτού που δεν διαφημίζεται στα ευρηματικά του σποτάκια και δεν παρουσιάζεται ποτέ και σε κανέναν. Με βάση κάποια απλά μαθηματικά κόλπα που θα σας παρουσιάσω παρακάτω, ο ΟΠΑΠ απομυζεί συστηματικά μεγάλο μέρος του εισοδήματος πολλών νοικοκυριών. Και εδώ είναι τα χοντρά τα λεφτά! Κι όχι στα 500.000 ευρώ που παίρνει ετησίως ο κάθε μορφονιός που έχει τοποθετηθεί ως διευθυντής σε κάποιον κρατικό φορέα.

Εδώ και κάμποσα χρόνια, ο μεγαλύτερος τζίρος του ΟΠΑΠ έρχεται από το «Πάμε Στοίχημα». Όλοι μας το ξέρουμε, οι περισσότεροι από μας το έχουμε παίξει… Πώς λειτουργεί όμως το «Πάμε Στοίχημα»; Βασίζεται πάνω στην παραβίαση ενός βασικού κανόνα της Στατιστικής: «Το άθροισμα των πιθανοτήτων των αποτελεσμάτων που είναι δυνατόν να έχουμε σε ένα συμβάν, ισούται με την βεβαιότητα, δηλαδή τη μονάδα». Για παράδειγμα όταν ρίχνουμε ένα ζάρι, έχουμε 6 δυνατά αποτελέσματα: 1, 2, 3, 4, 5 και 6. Το καθένα από αυτά όταν το ζάρι μας είναι ένας τέλειος κύβος, έχει πιθανότητα 1/6 να συμβεί, άρα 1/6 επί 6 = 1 (μονάδα, άρα βεβαιότητα, άρα δεν μπορεί να έρθει κανένα αποτέλεσμα εκτός από αυτά). Στον ίδιο κανόνα φυσικά βασίζονται και όλες οι άλλες εταιρίες που προσφέρουν στοιχήματα, π.χ. η B-win, η StanleyBet κλπ., αλλά αυτές δεν είναι κρατικές και δεν μπορώ να απαιτήσω κοινωνική αποστολή από δαύτους… Οπότε εμάς μας ενδιαφέρει ο ΟΠΑΠ και με τον ΟΠΑΠ θα ασχοληθούμε.

Πώς εφαρμόζεται λοιπόν αυτός ο νόμος της Στατιστικής στο «Πάμε Στοίχημα»; Σε κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα τα πιθανά αποτελέσματα είναι τρία: Νίκη γηπεδούχου, ισοπαλία ή νίκη φιλοξενούμενου. Έτσι λοιπόν και ανάλογα με τη δυναμικότητα των ομάδων, οι πιθανότητες να συμβεί ένα από τα παραπάνω αποτελέσματα, διαφέρουν. Αντίστοιχα λοιπόν, ο ΟΠΑΠ «ανταμείβει» τον παίχτη με μια απόδοση αντίστροφη με την πιθανότητα του αποτελέσματος, δηλαδή ένα πιο απίθανο αποτέλεσμα αποφέρει μεγαλύτερα κέρδη σε κάποιον που το πρόβλεψε, ενώ όποιος π.χ. προβλέψει ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει ως γηπεδούχος, θα ανταμειφθεί ελάχιστα, αφού ειδικά φέτος πρέπει να ανατείλει ο ήλιος από τη Δύση για να συμβεί κάτι διαφορετικό!

Ως εδώ καλά… Σε κάθε παιχνίδι οι αποδόσεις που δίνει ο ΟΠΑΠ είναι όπως είπαμε αντίστροφες της πιθανότητας του αποτελέσματος και σύμφωνα με τον νόμο της Στατιστικής που αναφέραμε πιο πάνω, θα έπρεπε:

1/Α + 1/Β + 1/Γ = 1

όπου Α η απόδοση στη νίκη του γηπεδούχου, Β η απόδοση στην ισοπαλία και Γ η απόδοση στη νίκη του φιλοξενούμενου. Έλα όμως που δεν είναι έτσι…!

Ας πάρουμε ένα τυχαίο παιχνίδι από το χτεσινό κουπόνι: Μαγιόρκα – Βαλένθια, από την Ισπανία. Εδώ έχουμε: η Μαγιόρκα δίνει απόδοση 3, η ισοπαλία δίνει 3,25 και η Βαλένθια δίνει 1,95. Αν στον πιο πάνω τύπο βάλουμε Α=3, Β=3,25 και Γ=1,95 το αποτέλεσμα θα είναι 1,154 περίπου. Ας δούμε κι άλλο παιχνίδι: Ίντερ – Σαμπτόρια από την Ιταλία. Εδώ η Ίντερ δίνει 1,35, η ισοπαλία δίνει 3,65 και η Σαμπτόρια 7,25. Αν κάνουμε πάλι τις πράξεις με Α=1,35, Β=3,65 και Γ=7,25 το αποτέλεσμα θα είναι 1,153 περίπου!

Αυτό συμβαίνει σε όλα τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια του κουπονιού. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα 1,153 έως 1,156. Δηλαδή θα έχουμε «υπέρβαση» του στατιστικού νόμου της μονάδας, κατά 15,5% περίπου. Πράγμα που σημαίνει ότι ο ΟΠΑΠ ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αγώνων και με βάση μια καθημερινή χαοτική κατανομή γεγονότων (εκατοντάδες χιλιάδες στοιχήματα παίζονται κάθε μέρα) κερδίζει πάντοτε το 15,5% του τζίρου που παίζεται στο «Πάμε Στοίχημα»! Αυτή είναι η περίφημη «γκανιότα», η προμήθεια δηλαδή που κρατάει ο διοργανωτής του τζόγου. Δεν είναι παράνομο αυτό, μόνο που είναι πολλά τα λεφτά και είναι αμαρτία να τα παίρνουν από τις τσέπες του κοσμάκη! Το μέγεθος θα το δείτε λίγο παρακάτω που έχω στοιχεία από ισολογισμούς του ΟΠΑΠ.

Επιπροσθέτως χρησιμοποιούνται και κάποια άλλα κολπάκια για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους, προσπαθώντας να πληρώσουν όλο και λιγότερους νικητές! Στις περισσότερες περιπτώσεις ο παίχτης υποχρεούται να ποντάρει περισσότερα από ένα παιχνίδια ταυτόχρονα. Συνήθως τρία. Που σημαίνει πως μπορεί να μάντεψες σωστά φίλε το αποτέλεσμα σε δύο αγώνες αλλά εγώ θα σε πληρώσω μόνο αν μαντέψεις και τον τρίτο! Έτσι αποκλείονται από την πληρωμή παίχτες που θα πήγαιναν στο ταμείο αν ο ΟΠΑΠ τους άφηνε να παίζουν τα παιχνίδια ένα-ένα χωριστά…

Ακόμα μεγαλύτερη αλητεία γίνεται στα παιχνίδια του μπάσκετ… Εκεί πρέπει λέει να μαντέψεις εκτός από το νικητή, και τη διαφορά πόντων! Δηλαδή το παιχνίδι Παναθηναϊκός – Κολοσσός Ρόδου μπορεί να λήξει π.χ. 90-68 (άρα 22 πόντοι διαφορά), αλλά κατά τον ΟΠΑΠ αυτό δεν είναι νίκη του Παναθηναϊκού, είναι νίκη του Κολοσσού! Κι αυτό γιατί έδινε αβαντάζ 25 πόντων στο τριφύλλι! Άρα εσύ βλάκα που πόνταρες στον Παναθηναϊκό δεν θα πληρωθείς!

Χώρια που με τον τρόπο αυτό μπορούν πανεύκολα να στηθούν παιχνίδια χωρίς να στοιχίσουν τίποτα στις ομάδες που θα συμμετάσχουν στο στήσιμο! Ποιος μου λέει εμένα πως είναι αδύνατον να γίνει συνεννόηση με μια ομάδα να νικήσει με διαφορά λιγότερη από το αβαντάζ του κουπονιού, ώστε και η ομάδα να μην χάσει πόντους, και ο ΟΠΑΠ να μην πληρώσει τους παίχτες του στοιχήματος;

Θέλετε κι άλλα; Πάμε στο Τζόκερ!

Μέσω του online συστήματος λειτουργίας των πρακτορείων του ΟΠΑΠ, ο οργανισμός μπορεί να βλέπει σε πραγματικό χρόνο αν μια στήλη δεν έχει παιχτεί. Ποιος μου διασφαλίζει εμένα πως έτσι δεν στήνονται εικονικά τζακ-ποτ με σκοπό να δελεάσουν όλο και περισσότερο κόσμο να συμμετάσχουν, ιδιαίτερα τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς;

Επιπλέον, όταν γίνονται οι κληρώσεις του τζόκερ, ανακοινώνεται π.χ. ότι οι νικητές της πρώτης κατηγορίας θα μοιραστούν 5.000.000 ευρώ. Ο ΟΠΑΠ μετά την κλήρωση ανακοινώνει πως έχουμε 10 νικητές, και, Ω! του θαύματος, είσαι εσύ ένας από αυτούς! Κερδίζεις 500.000 ευρώ! Τι κάνεις; Τα παίρνεις και φεύγεις; Και ποιος σου λέει βλάκα πως όντως υπάρχουν άλλοι 9 νικητές, αφού τα ονόματα των νικητών δεν ανακοινώνονται πουθενά; Μήπως τα 5.000.000 ευρώ είναι όλα δικά σου και δεν στα δίνουνε; Δεν θα έπρεπε δια νόμου, τουλάχιστον οι νικητές των κληρώσεων, αν όχι όλοι οι πολίτες, να μάθαιναν τα ονόματα και τις διευθύνσεις των υπολοίπων;

Θέλετε κι άλλα; Πάμε στο Super3!

Το Super3 είναι ένα τυχερό παιχνίδι του ΟΠΑΠ που πρέπει να μαντέψεις έναν τριψήφιο αριθμό από το 000 έως το 999. Καθαρά στην τύχη. Τι πιθανότητες έχεις να κερδίσεις; Προφανέστατα μία στις χίλιες. Ξέρετε όμως τι θα πάρετε αν ποντάρετε 1 ευρώ σε κάποιον τυχαίο τριψήφιο αριθμό και, πάλι Ω! του θαύματος, κερδίσετε; Νομίζετε πως θα πάρετε 1.000 ευρώ; Όοοοοοοχι! Θα πάρετε 600 ευρώ! Έτσι, εξ ορισμού! Από τον κανονισμό λειτουργίας του Super3! Καταλάβατε την αλητεία; Λειτουργούν επίσημο παιχνίδι με τοκογλυφική γκανιότα 40% ! ! ! Και πάει ο ανίδεος κοσμάκης και παίζει τα λεφτά του!

Πώς μεταφράζονται όλα αυτά; Αντιγράφω από τον επίσημο ισολογισμό του 2007 (αυτός του 2008 δεν υπάρχει ακόμα αναρτημένος στην ιστοσελίδα του ΟΠΑΠ):

Κύκλος εργασιών από τυχερά παιχνίδια €5.065.750.466,06 έναντι €4.633.428.778,34 για το 2006, αύξηση 9,33%. Μικτά κέρδη €1.021.892.898,10 έναντι €858.545.619,31 για το 2006, αύξηση 19,03%. Καθαρά κέρδη €571.437.031,01 έναντι €509.806.697,57 για το 2006, δηλαδή αύξηση 12,09%

Καταλάβατε λοιπόν γιατί τα 500.000 ευρώ που παίρνει ο Διευθυντής του ΟΠΑΠ είναι ψιχουλάκια; Καταλάβατε για τι ποσά μιλάμε;

Έτσι λοιπόν όλη η προσπάθεια του υπέροχου αυτού κρατικού οργανισμού είναι να αυξήσει τον τζίρο του, δηλαδή να βάλει περισσότερο κόσμο στο τριπάκι του τζόγου! Με συνεχείς διαφημίσεις που βομβαρδίζουν τους υποψήφιους πελάτες του, ο ΟΠΑΠ εθίζει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στο μικρόβιο του τζόγου. Τα κέρδη όπως βλέπετε πιο πάνω είναι τόσο τεράστια που ο ΟΠΑΠ μπορεί να πληρώνει τον πανάκριβο τηλεοπτικό χρόνο με άνεση. Για να πείσει τον οποιοδήποτε κακομοίρη πως μπορεί να γίνει Έλληνας Κροίσος με 7 γράμματα!

Με πρόσχημα πως ήθελαν να καταπολεμήσουν το παράνομο στοίχημα, έστησαν έναν μηχανισμό που εκμεταλλευόμενος το χαμηλό γνωστικό επίπεδο των συμπολιτών μας στα μαθηματικά, πολύ απλά τους κατακλέβει χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι! Κάντε μια βόλτα στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ να δείτε τις φάτσες των θαμώνων τους. Ποιος σοβαρός και μυαλωμένος άνθρωπος που νοιάζεται για την οικογένειά του και για τον εαυτό του θα καθόταν μέρα μεσημέρι κολλημένος στην οθόνη του πρακτορείου να περιμένει την επόμενη on-line κλήρωση του ΚΙΝΟ;

Έχουνε μολύνει με το μικρόβιο του τζόγου ανθρώπους που ούτε κατά διάνοια παλιότερα δεν στοιχημάτιζαν, έχουνε κάνει τόσα και τόσα νοικοκυριά με οικονομικά προβλήματα (ό,τι κάνει και το καζίνο δηλαδή, σε όποια περιοχή ανοίγει η οικονομία της μαραζώνει), και κάθονται και λένε πως το κράτος κερδίζει επειδή μειώνει τα έξοδά του αν το στοίχημα διοργανώνεται από κρατική εταιρία και όχι από ιδιώτη. Τέτοιες μπούρδες δηλαδή…

Φίλοι μου κάποιος σοφός (δε θυμάμαι ποιος…) είχε πει πως ο τζόγος είναι ο φόρος που πληρώνουν όσοι δεν γνωρίζουν μαθηματικά! Μεγάλη αλήθεια ε; Και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό; Δεν έχω απάντηση. Τουλάχιστον προωθήστε αυτό το άρθρο σε γνωστούς και φίλους, μπας και σταματήσουμε καμπόσους από αυτούς να είναι με το κουπόνι στο χέρι… Δεν χρειαζόμαστε Έλληνες Κροίσους, ευτυχισμένους ανθρώπους χρειαζόμαστε!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Με τέτοιες καλοστημένες μαθηματικές πλεκτάνες, μπορώ κι εγώ να βγάλω τέτοια μεγάλα κέρδη για τον ΟΠΑΠ! Βάλτε με εμένα Διευθύνοντα Σύμβουλο! Δε ζητάω 500.000 ευρώ το χρόνο. Και με 100 χιλιάρικα την κάνω τη δουλειά...

.

ΜΙΑ ΓΑΖΑ… ΓΕΜΑΤΗ ΑΙΜΑΤΑ!

2009-01-13T19:51:00.009+02:00

Αυτός είναι ένας χάρτης που δείχνει το Ισραήλ και τα περίχωρά του. Επειδή φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από σας ακούτε και βλέπετε στην τηλεόραση συνέχεια αυτές τις μέρες για βομβαρδισμούς και εισβολή στην περίφημη «λωρίδα της Γάζας», αλλά δεν γνωρίζετε πού ακριβώς είναι αυτός ο καταραμένος τόπος, δείτε το χάρτη για να καταλάβετε πού γίνεται το μακελειό.

Στο χάρτη φαίνεται αρχικά πώς ήταν η περιοχή το 1946, μετά πώς ορίστηκαν τα σύνορα με την ίδρυση του Ισραήλ το 1948 και τον αρχικό εποικισμό της περιοχής από τους Εβραίους απανταχού της γης, μετά πώς συρρικνώθηκαν τα παλαιστινιακά εδάφη από το 1949 ως το 1967 με την μαζική μετανάστευση των Εβραίων στο επίσημο κράτος του Ισραήλ, και τέλος φαίνεται το πώς έχει φτάσει να είναι η κατάσταση σήμερα, από το 2000 και μετά. Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς περισσότερα από αυτά που δείχνει ο χάρτης για να καταλάβουμε πόσο πολύ έχουνε στριμωχθεί οι Παλαιστίνιοι σε κάποιους θύλακες, περικυκλωμένοι από το Ισραήλ, το οποίο στηριζόμενο στη στρατιωτική και οικονομική του δύναμη, ουσιαστικά υποδούλωσε τους γείτονές του Παλαιστίνιους.

Η «λωρίδα της Γάζας» λοιπόν είναι το μικρό παραθαλάσσιο κομματάκι παλαιστινιακής γης που συνορεύει με την Αίγυπτο και βρέχεται από τη Μεσόγειο. Τι συμβαίνει εκεί; Εκεί ζουν 1.500.000 ψυχές αποκλεισμένες από τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ και πάνω από 2 χρόνια το Ισραήλ έχει επιβάλλει αποκλεισμό από στεριά, θάλασσα και αέρα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, και έχει μετατρέψει την περιοχή τους ουσιαστικά στη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη. Η ανεργία εκεί αγγίζει το 80%, και αγαθά όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το καθαρό νερό και τα φάρμακα δεν είναι δεδομένα εκεί. Ρεύμα και νερό έχουνε μόνο κάποιες ώρες της μέρας, για φάρμακα δε, ούτε λόγος!

Το 2006 λοιπόν οι Παλαιστίνιοι έκαναν ελεύθερες εκλογές στη λωρίδα της Γάζας. Ψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία (κάπου 70%) να κυβερνηθούν από τη Χαμάς, μια παράνομη για τον υπόλοιπο κόσμο οργάνωση φανατικών μουσουλμάνων, η οποία όμως φροντίζει όσο μπορεί να περνάει ο λαός καλύτερα. Φτιάχνει σπίτια για τους άστεγους, φροντίζει τους άπορους, κι έχει δώσει τουλάχιστον μια ελπίδα στους κάτοικους εκεί ότι υπάρχει μια έστω υποτυπώδης κρατική οντότητα που νοιάζεται γι’ αυτούς. Έλα όμως που η Χαμάς εκτός όλων αυτών, φροντίζει να εξοπλίζει τους μαχητές της και να στέλνει ρουκέτες στο νότιο μέρος του Ισραήλ… Οπότε, έχουμε πρόβλημα!

Βέβαια δεν μπορώ να αδικήσω ούτε τους μεν, ούτε τους δε. Από τη μια οι Ισραηλινοί δεν γίνεται να τους έρχονται από τον ουρανό μέσα στα σπίτια τους ρουκέτες και να ζούνε με το φόβο της σειρήνας του συναγερμού. Αλλά κι από την άλλη, πώς να αδικήσει κανείς έναν πιτσιρικά που μεγαλώνει μέσα στη στέρηση, ενηλικιώνεται, κάνει παιδιά, αλλά δεν βλέπει μέλλον για τα παιδιά του;

Εμείς καθόμαστε τα βράδια στους καναπέδες μας και τα βλέπουμε όλα αυτά στις 46άρες LCD οθόνες μας (που πιθανότατα τις χρωστάμε σε κάποια τράπεζα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και θα το ξεψαχνίσουμε σε επόμενο post…), αλλά όταν είσαι γονιός στη Γάζα και το παιδί σου ξεψυχήσει στα χέρια σου π.χ. από μια αλλεργία, επειδή δεν υπάρχει στα φαρμακεία μια γαμημένη κάψουλα κορτιζόνης που εμείς εδώ τη βρίσκουμε με 3 ευρώ, το πράγμα αλλάζει! Από την ώρα που θα χάσεις το παιδί σου έτσι τζάμπα, η ζωή σου τέλειωσε! Ο αέρας που θα παίρνεις με κάθε ανάσα στο υπόλοιπο της ζωής σου θα είναι γεμάτη δηλητήριο, στα μάτια σου μόνο αίμα θα βλέπεις και θα ζεις για να εκδικηθείς τους υπαίτιους! Ζώνεται λοιπόν ο άλλος τα μασούρια με το δυναμίτη και ανάβει το φιτίλι…

Κι έτσι το μίσος διαιωνίζεται… Λύση δεν μπορώ να βρω, εδώ δεν μπόρεσαν τόσοι και τόσοι, εγώ θα το λύσω το πρόβλημα; Το πιο λογικό που μπορώ να πω, είναι να ιδρυθεί επιτέλους το ελεύθερο παλαιστινιακό κράτος στη δυτική όχθη του Ιορδάνη (βλέπε το χάρτη) με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και να ενσωματωθεί στο κράτος αυτό και η λωρίδα της Γάζας. Ένα κράτος που θα λειτουργεί αυτόνομα, θα εγγυάται ο ΟΗΕ με ουσιαστικό τρόπο την ύπαρξή του, και οι κάτοικοί του θα αποφασίζουν μόνοι τους για την τύχη τους. Έτσι μόνο θα απομονωθούν όλοι αυτοί οι κατσαπλιάδες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και της Φατάχ! Τι νομίζετε πως τους διευκολύνει να στρατολογούν καινούργια μέλη; Η ανέχεια και η ανεργία που λέγαμε πιο πάνω. Άμα ο άλλος δεν έχει διέξοδο, μέλλον και ψωμί να φάει, δεν θα το πολυσκεφτεί να γίνει μαχητής τους. Όταν όμως νοιώσει πως έχει ένα μέλλον να παραδώσει στο παιδί του, θα καταλάβει πόσο μάταια είναι αυτά που του λένε οι Χεζμπολάδες για θάνατο στον εχθρό και εξαφάνιση του Ισραήλ!

Έτσι πάνω κάτω έχει η κατάσταση. Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο δεν είχα σκοπό να σας πω πράγματα που δεν ξέρετε ήδη. Ξεκίνησα να γράφω γιατί σιχαίνομαι να ακούω για πόλεμο στη Γάζα! Δεν είναι πόλεμος αυτός! Είναι ηθελημένη σφαγή, είναι εισβολή ενός οργανωμένου στρατού σε κατοικημένες περιοχές, είναι εκτέλεση αθώων αμάχων, είναι έγκλημα!

Για να σκοτώσεις μια μύγα (γιατί μύγα είναι η Χαμάς μπροστά στον Ισραηλινό ελέφαντα), δεν χρειάζεσαι κανόνι! Για να ξεριζώσεις μια τσουκνίδα δεν χρησιμοποιείς εκσκαφέα! Αυτό κάνει το Ισραήλ! Με την ανοχή όλου του «πολιτισμένου» κόσμου, με την σιωπηλή προστασία της γκανγκστερικής κυβέρνησης των ΗΠΑ (κάπου άκουσα πως στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ είναι αποικία του Ισραήλ!, πολύ πετυχημένο…), σκοτώνουν παιδάκια. Κι αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ και να τους το συγχωρήσω!

Και βαριέμαι να ακούσω τις σαθρές δικαιολογίες πως αυτό το αποφασίζει η κυβέρνηση του Ισραήλ για να τονώσει τη δημοτικότητά της, γιατί σε γκάλοπ που έγινε πριν λίγες μέρες, το 80% των πολιτών του Ισραήλ συμφωνεί με την εισβολή! Συνένοχοι λοιπόν… Ανοιχτά και χωρίς περιστροφές!

Και τι θα καταλάβουν με όλα αυτά; Θα σταματήσουν τους «τρομοκράτες» της Χαμάς; Όλοι όσοι επιζήσουν θα μαζέψουν τόση οργή μέσα τους, που σκοπό της ζωής τους θα κάνουν να γίνουν μέλη της για να εκδικηθούν για τα αδέρφια που έχασαν! Η ανθρώπινη οργή είναι μια Μάνα κληματαριά που αργά και μυστικά ταΐζει τα παιδιά της, τα ζεσταίνει μέσα στον παγωμένο χειμώνα, τα τρέφει με τους χυμούς της και τα ετοιμάζει να τα παραδώσει στη φοβερή ώρα του τρύγου!

Τις φωτογραφίες που ακολουθούν δεν τις δημοσιεύω για να σας κάνω να ξεράσετε. Ούτε για να σας κάνω να σηκωθείτε από τον καναπέ, γιατί ξέρω πως δεν θα το κάνετε, ούτε κι εγώ έχω σηκωθεί από τον καναπέ, κι εγώ συνένοχος είμαι... Όμως είναι φωτογραφίες της αλήθειας. Φωτογραφίες από τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα! Με δολοφονίες αμάχων και παιδιών, με βόμβες φωσφόρου, με εκτελέσεις… Αυτή είναι η αλήθεια της Γάζας. Μιας Γάζας… γεμάτης αίματα!

Ρε άει στο διάολο! Εγκληματίες...

2009-01-07T22:29:00.004+02:00

Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία είναι το Kalashnikov AK-47. Είναι όπλο επιθετικού πολέμου, ρίχνει 600 σφαίρες το λεπτό (δηλ. 10 σφαίρες ανά δευτερόλεπτο!), εκτοξεύει τα βλήματά του με ταχύτητα 700 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, και έχει αποτελεσματική ακτίνα πυρός περίπου 1500 μέτρα! Να σημειώσουμε δε, την ισχυρή διατρητική ικανότητα των βλημάτων του. Λέγεται πως μπορεί να σκοτώσει ταυτόχρονα με ένα βλήμα τρεις ανθρώπους στη σειρά, οι οποίοι μάλιστα θα είναι ντυμένοι με συνηθισμένα αλεξίσφαιρα γιλέκα, αυτά που χρησιμοποιούνται για προστασία από βολές περιστρόφων! Κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον ρώσο Μιχαήλ Καλάσνικοφ γύρω στο 1947, ο οποίος μάλιστα αν και έχει παρασημοφορηθεί απ’ όλες τις κυβερνήσεις της χώρας του, παραδόξως δεν επωφελήθηκε από την εφεύρεσή του που σήμερα χρησιμοποιείται από τους στρατούς τουλάχιστον 50 χωρών!

Με αυτό λοιπόν το φονικό εργαλείο πριν 5-6 μέρες κάποιοι άθλιοι εγκληματίες πυροβόλησαν έναν πιτσιρικά αστυνομικό στα Εξάρχεια. Κι επειδή η εγκληματική αυτή ενέργεια είναι το ίδιο κατάπτυστη με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, θεωρώ χρέος μου να εξοργιστώ και να εξαγριωθώ το ίδιο κι ακόμα περισσότερο! Ίσως μάλιστα η λέξη «χρέος» να μην είναι η κατάλληλη, αφού αυτή η οργή και η εξαγρίωση μου βγαίνει αυθόρμητα!

Αυτοί οι θρασύδειλοι ψευτόμαγκες που θέλουν να αποκαλούν τους εαυτούς τους «επαναστάτες», (επαναστάτες της πορδής δηλαδή…), αυτοί λοιπόν ήθελαν να εκτελέσουν! Και χρησιμοποίησαν όπλο πολέμου μέσα σε πόλη μέρα μεσημέρι! Κι έριξαν βολή κατά ριπάς! Κι ας έπαιρνε ο Χάρος όποιον τύχαινε να περνάει από κει! Τι τους ένοιαζε; Ήθελαν να σκοτώσουν, λες και έπρεπε να γίνει το «σκορ» 1-1, σε ανταπόδοση του θανάτου του Αλέξη! Και σημάδεψαν έναν άνθρωπο που όντας αστυνομικός κωλυόταν να χρησιμοποιήσει το όπλο του πρώτος! Και που ξέχωρα από αστυνομικός, ήταν και ένας άνθρωπος σαν όλους μας, που μάλιστα εργάζεται σε μια χαμηλόμισθη δουλειά με υψηλό δείκτη κινδύνου! Από τα πιο εύστοχα που άκουσα τον τελευταίο καιρό ήταν πως κανένας πλούσιος δεν πάει να γίνει αστυνομικός! Αλήθεια είναι… Κι όμως, το «έγκλημα» του κατ’ αυτούς ήταν ότι το επάγγελμά του ήταν αστυνομικός!

Ένα από τα πράγματα λοιπόν που σιχαίνομαι είναι αυτοί οι επαναστάτες της πορδής! Αυτοί που θέλοντας να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους και θέλοντας να αποδείξουν κυρίως στους εαυτούς τους πως είναι σημαντικοί και διαφορετικοί, παίρνουνε ένα όπλο και βγαίνουνε για να σκοτώσουν! Το ίδιο περίπου έκανε και η 17Ν. Παρότι ήθελαν να παρουσιάσουν τη δράση τους με τρόπο ρομαντικό και ελκυστικό, αποδείχτηκε πως ήταν απλώς απατεωνίσκοι που λήστευαν τράπεζες για να έχουν τα προς το ζην. Έγραφαν μάλιστα και προκηρύξεις μανιφεστικού τύπου, θέλοντας να ντύσουν με έναν μανδύα ιδεολογίας τη δράση τους! Πράσινα άλογα δηλαδή…

Και μ’ αρέσει που βγήκαν και κάτι απίστευτοι τύποι στις τηλεοράσεις και είπαν πως όλο αυτό ήτανε λέει προβοκάτσια ξένων δυνάμεων! Τι λέτε μωρέ; Νομίζετε πως όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας; Ξέρετε πού μας έχουνε γραμμένους; Ψευτο-απατεωνίσκοι είναι οι δράστες που λένε πως δρουν στο όνομα του λαού και μιας κοινωνίας δικαίου. Μόνο που με τη δράση τους τέτοιες τρομοκρατικές οργανώσεις έδωσαν αφορμή στις παγκόσμιες αρχές να χρησιμοποιήσουν το πρόσχημα της τρομοκρατίας και να επιβάλλουν περιορισμούς στις ελευθερίες των πολιτών! Αποτέλεσμα στο άλλο άκρο δηλαδή…

Αλλά για να μην το παγκοσμιοποιήσουμε το θέμα, ας αρκεστούμε στο μικρόκοσμο που ζούμε. Βαριέμαι να γράψω για το πώς θα πρέπει να λυθεί όλη αυτή η διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην αστυνομία μας και σε αυτούς τους τύπους που θα μπορούσε να τους προσλάβει μια μαφιόζικη συμμορία για εκτελεστές της. Η λύση του προβλήματος είναι δουλειά αυτών που μας κυβερνάνε (διαχρονικά το λέω, δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που μας κυβερνάνε τώρα…). Όπως έχει πολλάκις ειπωθεί, ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζει, αν και αυτό δεν είναι τόσο ενθαρρυντικό για την περίπτωσή μας.

Απλά θα ήθελα να δω όλους αυτούς που ούρλιαζαν (και καλά έκαναν…) όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξης, να κάνουν το ίδιο και τώρα! Και δεν τους βλέπω… Ήθελα να ακούσω «Κουκουλοφόροι, γουρούνια, δολοφόνοι» όπως άκουγα «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», και δεν το ακούω… Ήθελα να δω να γίνονται πορείες και συλλαλητήρια εναντίον αυτών των εγκληματιών, αλλά δεν βλέπω να γίνεται τίποτα! Κάτι τυπικές δηλώσεις αποδοκιμασίας άκουσα κι αυτό ήταν όλο…

Και μέσα σ’ όλα αυτά, το παλικάρι ακόμα είναι στην εντατική και δεν έχει ξεφύγει τον κίνδυνο. Τουλάχιστον ας γίνει καλά, κι ας ευχηθούμε όταν αργότερα σκεφτεί τι του συνέβη, να μην μετανιώσει για τη δουλειά που διάλεξε… Κι ας σταματήσουμε να μισούμε οι μεν τους δε. Κανείς δεν κερδίζει τίποτα απ’ αυτό…

.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

2009-01-01T14:15:00.003+02:00

Ε, λοιπόν, ξέρετε κάτι; Τις τελευταίες Πρωτοχρονιές εγώ δεν πολυκαταλαβαίνω πως αλλάζει τίποτα σημαντικό με το να περάσουμε από την 31η Δεκεμβρίου στην 1η Ιανουαρίου! Από το 23:59 στο 00:00 τι αλλάζει; Απλά είναι ένα δευτερόλεπτο που έχουμε αποφασίσει πως είναι σημαντικό. Βεγγαλικά, πανηγύρια, ζητωκραυγές, κι όλα αυτά καταγράφονται κιόλας για να μπορούμε να βλέπουμε στις τηλεοράσεις «πώς γιορτάστηκαν οι Πρωτοχρονιές σ’ όλο τον κόσμο».

Συμβολικά είναι όλα αυτά. Με βάση το μετρικό σύστημα που φτιάξαμε για να μετράμε το χρόνο, πιστεύουμε πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή κλείνει ένας κύκλος κι αρχίζει ο επόμενος. Να μην αρχίσω να γράφω για τη συνέχεια της ροής του χρόνου, γιατί η Φυσική πολλά έχει να πει γι’ αυτό το θέμα, αλλά χρονιάρες μέρες που είναι να μην το αποφλοιώσουμε εντελώς το πράγμα…

Φέτος πάντως ο χρόνος αυτός που φεύγει εμένα μου αφήνει την εντύπωση πως εδώ στον μικρόκοσμο της Ελλαδίτσας μας που ζούμε, υπάρχουνε ζωντανά κύτταρα ελπίδας! Ο ξεσηκωμός που ζήσαμε πριν κάμποσες βδομάδες, τις μέρες της δολοφονίας του παιδιού από τον αστυνομικό, εμένα με έκανε να νοιώσω πως δεν κοιμούνται όλοι στον ύπνο του δικαίου.

Η δολοφονία ξέρουμε πως ήταν η αφορμή. Αιτία ήταν η αγανάκτηση για μια ζωή που δεν υπόσχεται και πολλά στα 18χρονα παιδιά. Αυτά τα παιδιά που βλέπουνε να τα σπρώχνουν μέσα σε μια μηχανή του κιμά, να τους έχουνε βαπτίσει Παιδεία απλά τη συσσώρευση γνώσης, με σκοπό να πάρουν ένα πτυχίο που θα τα βοηθήσει να ζητιανέψουν μια χαμηλόμισθη δουλική εργασία, αλλά πραγματική ΠΑΙΔΕΙΑ δυσκολεύονται να δουν! Αυτά τα παιδιά βλέπουνε τους γονείς τους να δυσκολεύονται να πληρώνουν τα φροντιστήριά τους, βλέπουνε γύρω τους να περνάνε εκατομμύρια ευρώ που τα τσεπώνουν εξυπνάκηδες με διασυνδέσεις, και δεν το αντέχουν άλλο!

Είμαι γεννημένος το 1971, την εποχή του Πολυτεχνείου ήμουνα 3 χρονών σκατό και φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα. Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, ειδικά την εποχή που εγώ ήμουνα 18, 19, 20 χρονών δεν θυμάμαι να βγήκαμε ποτέ στους δρόμους για κάτι σημαντικό, για να ψάξουμε τρόπο να αλλάξουμε κάτι. Αυτό το πράγμα έλαχε να το δω ετούτο τον Δεκέμβρη του 2008. Όλη η αισχύνη του μικρόκοσμου που ζούμε ξεσκεπάστηκε από τους πιτσιρικάδες αυτούς που σήκωσαν το χαλί και φάνηκε η βρώμα.

Πρωτοχρονιά σήμερα και δεν υπάρχει λόγος να γράψω περισσότερα. Ως ελάχιστο ευχαριστώ σ’ ετούτα τα παιδιά για το ταρακούνημα που μας πρόσφεραν, θα τους αφιερώσω ένα ποίημα του Παλαμά. Επειδή καμιά αλλαγή δεν έγινε ποτέ χωρίς κάποιο γκρέμισμα αυτών που θεωρούσαμε δεδομένα, καμιά γέννα δεν έγινε χωρίς πόνο. Διαβάστε το στίχο προς στίχο και δείτε πόση φωτιά κρύβει μέσα στις λέξεις του! Αξίζει καμιά φορά να θυμόμαστε γιατί είμαστε περήφανοι που ζούμε σε έναν τόπο που γέννησε έναν Παλαμά, έναν Καζαντζάκη, έναν Ρίτσο… Ο κατάλογος είναι μακρύς, πώς να τους γράψω όλους;

Ιδού:

Κωστής Παλαμάς - Ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

- Ακούστε! Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο χτίστης!
Ο διαλεχτός της Άρνησης κι ο ακριβογιός της Πίστης!
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι,
στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του Χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
Εγώ ο Σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης,
του μακρεμένου αγναντευτής, και κλέφτης κι απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε αγριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, Δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ‘ρθεί! Γκρεμίζω τη ασκήμια!
Είμ' ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει.
Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιος μάγος, ποιο στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Υ.Γ. 1: Ένα ευχαριστώ στον Σταύρο Ψ., έναν φίλο Έλληνα που μου έστειλε το ποίημα ολοκληρωμένο, είχα μόνο αποσπάσματα…

Υ.Γ. 2: Ήθελα αυτή η Πρωτοχρονιά να έχουμε περισσότερη χαρά, όμως η φωτογραφία ενός παλαιστίνιου στη Γάζα που κρατούσε κλαίγοντας το πεθαμένο παιδί του, δεν μας αφήνει… Αλλά για τη Γάζα θα γράψω στο επόμενο post...

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ - ΟΣΕ: ΞΕΦΟΡΤΩΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ! ! !

2008-12-23T20:18:00.003+02:00

Ναι, ξεφορτωθείτε τους! Αρκετά χρόνια τώρα ακούμε για σενάρια πώλησης, για «διατήρηση των κεκτημένων των εργαζομένων», για Άραβες, Κινέζους, Άγγλους και Μποτσουανέζους επενδυτές, αλλά αποτέλεσμα ακόμα τίποτα. Ή μάλλον, για να ακριβολογώ, όχι τίποτα… Το αποτέλεσμα είναι να πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι καθημερινές απώλειες μιας ζημιογόνας εταιρίας! Και δεν είναι λίγα τα λεφτά: κάπου 1 εκ. ευρώ την ημέρα μόνο για την Ολυμπιακή! Το φαντάζεστε; Κάθε μέρα! Τόσα κι ακόμα περισσότερα είναι τα χρήματα με τα οποία ζημιώνει το Δημόσιο ο ΟΣΕ, η δεύτερη μεγάλη πληγή…

Με λίγα λόγια πληρώνουμε μισθούς και πάγια έξοδα δυο οργανισμών με απαρχαιωμένη δομή λειτουργίας, με υπεράριθμους υπάλληλους, και με εσφαλμένη λειτουργική πρακτική. Θα επικεντρωθώ στο άρθρο αυτό στην περίπτωση της Ολυμπιακής επειδή τυχαίνει να γνωρίζω αρκετά πράγματα από σχεδόν πρώτο χέρι.

Μέχρι πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, ο αδερφός μου εργαζόταν στην Ολυμπιακή ως συμβασιούχος. Και το έκανε απλά από την ανάγκη βιοπορισμού, με αμοιβή 600 ευρώ το μήνα, πράγμα που αποδεχόταν βλέποντας γύρω του την ανεργία να έχει γίνει καθημερινότητα.

Τι γινόταν λοιπόν εκεί; Στο αεροδρόμιο όλη τη δουλειά την έβγαζαν οι συμβασιούχοι! Ναι, αυτοί οι συμβασιούχοι των 600 ευρώ! Αυτοί έκαναν τις δουλειές της πίστας του αεροδρομίου, αυτοί δέχονταν την μεγάλη πίεση του επιβατικού κοινού, δεδομένου μάλιστα πως οι εξάμηνες συμβάσεις τους λάμβαναν χώρα ως επί το πλείστον τους καλοκαιρινούς μήνες, μια και η Κρήτη, όντας τουριστική περιοχή, δέχεται μεγάλο όγκο τουριστών εκείνη την περίοδο του έτους. Οι μόνιμοι υπάλληλοι της εταιρίας είχαν αναλάβει τον δυσβάσταχτο ρόλο του κηφήνα! Με μισθούς που στην χειρότερη περίπτωση ήταν 2.000 ευρώ και με εφάπαξ της τάξης των 70.000 ευρώ! Αυτές οι μόνιμες συμβάσεις με όρους που θα ζήλευαν και υψηλά αμειβόμενοι γιατροί (οι οποίοι μάλιστα καλώς αμείβονται γερά, δεδομένου της ευθύνης που αναλαμβάνουν και της γνώσης που απαιτείται για να κάνουν τη δουλειά τους), αυτές λοιπόν οι συμβάσεις μόνιμης αργομισθίας είναι η γάγγραινα της Ολυμπιακής.

Βασιζόμενοι στην Συνταγματική κατοχύρωση της μονιμότητας της θέσης εργασίας τους, αυτοί οι κηφήνες λοιπόν, απολαμβάνουν προνόμια και επιδόματα αφάνταστα για τους περισσότερους ημών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μόνιμου υπαλλήλου της Ολυμπιακής που λάμβανε και λαμβάνει επίδομα χρήσης Η/Υ χωρίς καλά καλά να ξέρει πού βρίσκεται το ENTER στο πληκτρολόγιο! Οι αεροσυνοδοί παίρνουν επιδόματα κομμωτηρίου, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε η Ολυμπιακή να προσλάβει από μια μόνιμη κομμώτρια σε κάθε αεροδρόμιο, μειώνοντας έτσι τα πάγια έξοδά της. Για να μην αναφέρω παραδείγματα υπαλλήλων που εμφανίζονται στα γραφεία της Ολυμπιακής, πίνουν τον καφέ τους άλλοτε εκεί, άλλοτε σε διπλανή καφετέρια, και μετά βγαίνουν στην πόλη για τις δουλειές τους! Αργότερα επιστρέφουν στο γραφείο για να πάρουν τα πράγματά τους και να τελειώσουν έτσι άλλη μια μέρα δύσκολη στη δουλειά. Άλλες φορές πάλι δεν πάνε καθόλου! Συνεννοούνται με τους συναδέλφους τους και ένας από αυτούς χτυπάει τις κάρτες και των υπολοίπων! Πληρώνονται χωρίς να πατάνε καθόλου το πόδι τους στη δουλειά! Για να μην αναφέρω τα δωρεάν εισιτήρια που «δικαιούνται» και τόσα άλλα «προνόμια»…

Πριν από δυο περίπου χρόνια, όταν είχε αρχίσει έντονα η συζήτηση για την πώληση της Ολυμπιακής, είχαν λοιπόν θορυβηθεί οι κηφήνες και έβαλαν μπρος τους συνδικαλιστές τους! Με πρωτεργάτη τον κ. Πατέστο (γνωστό μας από τα τηλεοπτικά παράθυρα), άρχισαν να γυρνάνε τα αεροδρόμια όλης της χώρας για να εξασφαλίσουν συμπαράσταση στο αίτημά τους να παραμείνει η κατάσταση ως έχει…

Ξέρετε τι έγινε λοιπόν όταν έφτασε η αντιπροσωπεία αυτή των συνδικαλιστών με επί κεφαλής τον περίφημο κ. Πατέστο, εδώ στην Κρήτη; Οι συμβασιούχοι μόνο που δεν τους άρχισαν στις μπουνιές! Αγανακτισμένοι από την καθημερινή τους επιβάρυνση στη δουλειά και βλέποντας πως την ίδια ώρα οι βολεμένοι μόνιμοι όχι μόνο δεν τους βοηθάνε στο καθημερινό τους ζόρι, αλλά ζητούν αυτό να συνεχίσει να συμβαίνει, εξοργίστηκαν!

Για όλα αυτά λοιπόν, έχω την γνώμη πως πρέπει σύντομα να ξεφορτωθούμε αυτόν τον μπελά! Και μην ακούσω κραυγές όπως «Τι θα γίνουν οι μόνιμοι υπάλληλοι; Θα απολυθούν;». Δε με ενδιαφέρει και δεν τους διαχωρίζω από όλους τους άλλους που μη έχοντας τα προνόμιά τους, επίσης κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους. Γιατί δηλαδή θα πρέπει το Κράτος να διασφαλίσει αυτούς, και όχι π.χ. τους αγρότες, που λόγω μιας κακοκαιρίας ή λόγω κάποιων κερδοσκοπικών παιχνιδιών από μεγαλομεσάζοντες, πολλές φορές μένουν με τις σοδειές τους αδιάθετες ή τις δίνουν σε εξευτελιστικές τιμές, μένοντας χωρίς εισόδημα; Γιατί αυτή η ανισοκατανομή στην κρατική μέριμνα;

Περιμένω να δω τι θα απογίνει με αυτή την ιστορία. Σύντομα, μέσα στον Ιανουάριο θα προχωρήσει η αξιολόγηση των προσφορών επενδυτών για αγορά της Ολυμπιακής. Ελπίζω η κατάληξη να είναι η πώληση. Και να μην φοβηθούν οι κυβερνώντες το λεγόμενο «πολιτικό κόστος». Θέλω άλλη μια αεροπορική εταιρία στη χώρα μας, δε θέλω να καταλήξουμε σε μονοπώλιο της Aegean, αλλά δε θέλω και να πληρώνω εγώ με τους φόρους μου την «ανταγωνιστικότητα» της Ολυμπιακής!

ΔΕΝ ΤΑ ΕΠΙΚΡΟΤΟΥΜΕ...

2008-12-20T14:52:00.001+02:00

Ετούτες τις μέρες είδαμε κι ακούσαμε πολλά. Από το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του παιδιού έχουνε περάσει πάνω από 15 μέρες, διάστημα αρκετό για να κρίνει κανείς πιο ψύχραιμα όλα αυτά τα γεγονότα.

Από τις τηλεοράσεις μας παρέλασαν πολλοί και διάφοροι, σοβαροί, αδιάφοροι και γελοίοι… Συνάδελφοι του αστυνομικού, συμμαθητές του και φίλοι του, υπουργοί που δικαιολογούσαν, τέως υπουργοί που κατέκριναν, καταστηματάρχες που παραπονιόντουσαν, γονείς που έδιναν συμπαράσταση στα παιδιά τους, πέρασε κι ο ανεκδιήγητος Κούγιας (σιγά μην έλλειπε η αλεπού από το παζάρι…). Ο καθένας μας φαντάζομαι πως έχει διαφορετική άποψη για τον καθέναν από όλους αυτούς, αλλά σήμερα θέλω να γράψω κάτι που με χάλασε βλέποντάς τα όλα αυτά.

Μέσα στον χαμό των ημερών, πολλοί ήταν αυτοί που κατηγόρησαν τον ΣΥΡΙΖΑ για τις καταστροφές από τους κουκουλοφόρους (έτσι δεν πρέπει να τους λέμε;). Δεν ξέρω αν πραγματικά υπάρχει άμεση ή έμμεση σχέση, αυτό που με έκανε να αηδιάσω ήταν όταν έβλεπα εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζονται σε συζητήσεις και να συμπεριφέρονται με διάθεση «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει»!

Ένα σχετικό άρθρο έγραψε την περασμένη Κυριακή στο Πρώτο Θέμα ο Αντώνης Πανούτσος, ο οποίος ανεξάρτητα από τις αθλητικές προτιμήσεις μας, οφείλω να πω πως τον θεωρώ πολύ αξιόλογη πέννα. Είχε γράψει λοιπόν ο Πανούτσος το αυτονόητο: πώς γίνεται όταν ερωτώνται οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ αν αποδοκιμάζουν τα επεισόδια, να απαντάνε πλαγίως με το «-Δεν τα επικροτούμε…»; Γιατί δεν βρίσκεται κανείς τους να πει ξεκάθαρα: «-Τα αποδοκιμάζουμε, τα κατακρίνουμε ρητά και χωρίς τσιριμονιές!»; Τόσο οπορτουνιστική τοποθέτηση δεν περίμενα από αυτούς. Όχι ότι είχα και σε μεγάλη εκτίμηση τις πολιτικές τους τοποθετήσεις, (αντιθέτως βέβαια μπορώ να πω ότι θαυμάζω και εκτιμώ τον Φώτη Κουβέλη, έναν από τους καλύτερους πολιτικούς των ημερών μας), δεν περίμενα όμως να ακούσω τόσο κρυφο-υποστηρικτικές αναφορές!

Και πριν συνεχίσω να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα: Άλλο θέμα η δολοφονία του πιτσιρικά από τον αστυνομικό, άλλο οι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες μαθητών και πολιτών, άλλο η μήνις εναντίων της αστυνομικής ασυδοσίας, και εντελώς άλλο πράγμα η φωτιά και η καταστροφή!

Επειδή εργάζομαι σε τομέα σχετικό με το λιανικό εμπόριο, πιστέψτε με ότι μπορώ να δω από πρώτο χέρι την αγωνία ενός καταστηματάρχη ο οποίος με ένα μαγαζί κοιτάζει να κερδίσει τα προς το ζην (και όχι πια τα προς το ευ ζην…). Και οργίζομαι βλέποντας ένα τσούρμο τσογλάνια που αισθάνονται δυνατοί λόγω του πλήθους τους και λουφάζουν όταν πας να τους αντιμετωπίσεις ένας προς έναν, να βάζουν φωτιές, να σπάνε, να λεηλατούν και να πλιατσικολογούν ξένες περιουσίες! Δεν ξέρω αν μέσα σε αυτούς υπάρχουνε και άνθρωποι της αστυνομίας και δεν το αποκλείω, δεν ξέρω αν είναι ακροδεξιοί, ακροαριστεροί ή φτωχοδιάβολοι μετανάστες που μέσα στο χαμό βρήκαν ευκαιρία να βουτήξουν ότι χρειαζόταν το σπιτικό τους. Δεν ξέρω αν όλα αυτά ήταν μια προβοκάτσια, ήταν ένας τρόπος να «φοβηθούν» οι νοικοκυραίοι και να γυρίσει η κοινή γνώμη εναντίον των πραγματικών διαδηλωτών, γεγονός πάντως είναι πως αθώοι άνθρωποι έχασαν τις περιουσίες τους, και τώρα τα φέρνουν δύσκολα βόλτα. Γεγονός επίσης είναι πως πολλοί υπάλληλοι στα μαγαζιά αυτά έχασαν ή θα χάσουν τις δουλειές τους επειδή τα μαγαζιά δεν μπορούν να πληρώνουν μισθούς σε π.χ. τρεις υπαλλήλους και θα κρατήσουν μόνο τον έναν!

Και ποια η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά; «Δεν τα επικροτούμε…»! Σε κάποια συζήτηση μάλιστα ο Άδωνις (άλλο φρούτο κι αυτός…) ρώτησε τον Μαργαρίτη (αν θυμάμαι καλά…) ο οποίος εκπροσωπούσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κουβέντα, «Γιατί δεν λέτε ευθέως ότι τα καταδικάζετε;» κι ο τύπος απάντησε με μια ψευδο-διαμαρτυρόμενη αίσθηση καταπίεσης: «Δε θα μου πείτε εσείς τι θα πω!»… Σιγά μωρέ μη χύσεις το γάλα…

Εν κατακλείδι και για να μη μακρηγορώ, πιστεύω πως ο ΣΥΡΙΖΑ χαλάει την εικόνα του χωρίς λόγο με όλα αυτά. Δικαιώνει αυτούς που λένε πως είναι ένα κόμμα περαστικών ψηφοφόρων, κυρίως δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ένα τσούρμο από αριστερίζοντες που από μόνοι τους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, και μαζεύτηκαν, συγκέντρωσαν τις «δυνάμεις» τους, έβγαλαν κι έναν μορφονιό για πρόεδρο, για να πιάσουν το 3% στις εκλογές και να τους γράψει ο εκλογικός χάρτης…

Κρίμα… Γιατί εκτός του Φώτη Κουβέλη που έγραψα πιο πάνω, μέσα σε αυτό το χώρο υπάρχουνε κι άλλοι αξιόλογοι άνθρωποι. Ο Ψαριανός, ο Κοροβέσης, και ο Λαφαζάνης είναι άνθρωποι που κοσμούν το Κοινοβούλιό μας…

ΓΙΑ ΤΟΝ 15-ΧΡΟΝΟ ΑΛΕΞΗ...

2008-12-08T21:44:00.008+02:00

Είχα δυο χρόνια να γράψω… Αυτό το blog ήταν νεκρό, ταριχευμένο, μέχρι που η οργή με έκανε να ξαναβάλω μπρος!

ΕΝΑΣ ΜΠΑΤΣΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ…

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια όσο κι αν προσπαθούν να την καλλωπίσουν με μισόλογα όπως «ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό» ή «οι βαλλιστικές εξετάσεις θα μας δείξουν πώς ακριβώς έγινε το συμβάν». Προσέξτε, «το συμβάν», όχι ο φόνος!

Ήταν ένα παιδάκι 15 χρονών, μια ζωή που έσβησε από το χέρι ενός υπαλλήλου μας, ενός βρωμιάρη που πληρώνουμε για να προστατεύει εμάς, τους πολίτες και τα παιδιά μας. Ενός βρωμιάρη που επειδή ίσως υβρίστηκε θεώρησε πρέπον να αντλήσει δύναμη από το όπλο που του δώσαμε και να αποδώσει την «δικαιοσύνη» του.

Ετούτη την ώρα οι τηλεοράσεις δείχνουνε εικόνες καταστροφών από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις υπόλοιπες πόλεις μας. Δείχνουν την αντίδραση ενός κόσμου που οργίστηκε από ένα έγκλημα, ενός κόσμου που ξέρει πως οι ένοχοι ΔΕΝ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ όπως τους αξίζει. Πριν κάμποσο καιρό θυμόμαστε όλοι τον άτυχο Κύπριο φίλο μας φοιτητή που ξυλοκοπήθηκε σχεδόν μέχρι θανάτου με τη βοήθεια μιας ζαρντινιέρας. Ξέρετε τι ποινές επιβλήθησαν στους 8 χουντόμπατσους που τον έδειραν; Οι 3 από αυτούς «τιμωρήθηκαν» με έξι μήνες αργία από τη δουλειά τους (έχασαν δηλαδή έξι μισθούς, αυτό ήταν όλο…) και οι υπόλοιποι 5 αθωώθηκαν! Πιθανολογώ πως ο Κύπριος θα ήταν νεκρός αν δεν τύχαινε να περνούν από εκεί κάμερες για να καταγράψουν τον ξυλοδαρμό. Οι μπάτσοι είδαν πως τους τραβάνε οι κάμερες και σταμάτησαν!

Αυτά βλέπουν οι πιτσιρικάδες και ξεσηκώνονται. Ο φόνος του Αλέξη ήταν αυτό που ξεχείλησε το ποτήρι. Από μέσα τους φουντώνουν όλα μαζί τώρα: ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια, σκάνδαλα. Δε με νοιάζουν τόσο οι ζημιές που προκαλούνται, θεωρώ πως είναι ήσσονος σημασίας μπροστά σε έναν θάνατο παιδιού. Σημασία έχει πως οι τηλεοράσεις μας πάλι δείχνουνε τα ασήμαντα και κρύβουν τα σημαντικά. Αν είχαν το πτώμα του Αλέξη θα το δείχνανε σε ζωντανή μετάδοση. Δεν το έχουν και τι κάνουν; Δείχνουνε φωτιές για να κάνουν όλο περισσότερη τηλεθέαση. Γιατί κανείς τους δεν λέει πως η αστυνομία δεν κάνει τίποτα να σταματήσει τους βανδαλισμούς; Είδα πριν λίγο 3-4 μπάτσους να κλωτσάνε ένα ανήλικο κορίτσι με σακίδιο στην πλάτη. Εκεί βγάζουν τη μαγκιά τους οι κάπροι που έχουνε στα χέρια τους την αστυνόμευσή μας; Ή μήπως η αδράνεια εφαρμόζεται με κυβερνητική εντολή για να συσπειρώσει τους νοικοκυραίους υπέρ της τάξης και της ηθικής; Δηλαδή: «Δείτε τι μπορεί να πάθετε αν αφήσετε τη χώρα στα χέρια των αλητών! Να είσαστε μαζί μας, εμεις εκπροσωπούμε την τάξη!»

Η αλήθεια είναι μία: Η αστυνομία μας έχει στις τάξεις της (και φοβούμαι μήπως είναι πλέον η πλειοψηφία…) φασιστικά κτήνη, που εκπαιδεύονται εσκεμμένα με τον τρόπο αυτό από τους ανώτερούς τους, να θεωρούν τον πολίτη εχθρό κι όχι προστατευόμενό τους! Η αστυνομία μας θάλπει στις τάξεις της ψυχασθενείς που χωρίς κανέναν ενδοιασμό αντλούν ισχύ από το όπλο που τους έχει δώσει, για να καλύψουν τη διανοητική, κοινωνική και ίσως σεξουαλική τους υστέρηση! Και ποιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά; Μα φυσικά ΚΑΝΕΝΑΣ! Οι υπουργοί υπέβαλλαν κάτι αδερφίστικες παραιτήσεις, τις οποίες έκαναν γαργάρα αμέσως μόλις ο Καραμανλής δεν τις έκανε δεκτές. Ρε φίλε άμα παραιτείσαι στ’ αλήθεια επειδή ένοιωσες αυτή την «ευθιξία» που λες, τότε εμμένεις στην παραίτησή σου, τα βροντάς και φεύγεις! Αλλά κι από την άλλη, όπως είπανε σήμερα και τα παιδιά του Ράδιο-Αρβύλα, ο Καραμανλής έπρεπε πριν ακόμα προλάβει να πάρει ανάσα ο υπουργός, να τον στείλει στο σπιτάκι του και να μην περιμένει παραιτήσεις! Ένεκα όμως της λογικής «δεν έχουμε πολιτική ευθύνη ποτέ και για τίποτα» όλοι παραμένουν στις θέσεις τους!

Σημειωτέον, μια και αναφέρθηκα στο Ράδιο-Αρβύλα, ήτοι ο Κανάκης και η παρέα του, οφείλω να τους πω ένα μπράβο επειδή σήμερα είπαν σε ζωντανή μετάδοση τα πράγματα με το όνομά τους. Σήμερα έκαναν μια εκπομπή που δεν θυμάμαι ξανά να μεταδόθηκε στην ελληνική τηλεόραση! Μια όαση μέσα στον τηλεοπτικό βόθρο!

Πολλά περισσότερα δεν έχω λόγο να γράψω. Μέσα στην τρέλα αυτών των ημερών, τουλάχιστον κρατώ την ελπίδα. Η ελπίδα πως μέσα στον κόσμο υπάρχουν ακόμα κάποια παιδιά που αντιδρούν. Υπάρχουνε παιδιά που αντί να στέλνουν MMS με κινητό τους, φτιάχνουν γκράφιτι στους τοίχους! Υπάρχουνε παιδιά που αντί να για Βανδή ακούνε Α&Ε… Υπάρχουνε παιδιά που μέσα σε ένα έθνος υπνοβατών, έχουνε ακόμα μέσα τους κύτταρα που οργίζονται και φωνάζουν! Υπάρχουνε παιδιά που μέσα στη σηπεδώνα που ζουν, έχουνε ακόμα μάτια που γυαλίζουν…

Ως ελάχιστο αντίο στο παιδί που χάθηκε, πατήστε το παρακάτω link για να ακούσετε ένα τραγούδι που αξίζει να του το αφιερώσουμε. Οι στίχοι του ας είναι έστω ένα κουράγιο στους γονείς του και στους φίλους του. Επειδή θα μπορούσε να είναι αδέρφι μας, παιδί μας, φιλαράκι μας. Επειδή θα μπορούσε να είναι ένα χαμόγελο μέσα στο δικό μας σπίτι…

http://www.youtube.com/watch?v=0G0eeys6c7I

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...

2007-01-27T15:20:00.000+02:00

Σήμερα θα σας γράψω για ένα θέμα που εδώ και κάμποσο καιρό απασχολεί όλη την κοινωνία μας. Μέρες τώρα βλέπουμε κι ακούμε διάφορα για τις αλλαγές που ετοιμάζονται στην Παιδεία, για τις κινητοποιήσεις που κάνουνε όλοι όσοι αντιτίθενται, για το πανεπιστημιακό Άσυλο, για τις φασαρίες και τους βανδαλισμούς που γίνονται στο Πολυτεχνείο και στα άλλα ΑΕΙ. Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας για όλα αυτά, αλλά θέλω να καταθέσω την άποψή μου και να σημειώσω τα εξής:

Αρχικά να σας πω ότι θέλω οπωσδήποτε να προχωρήσει αυτή η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, απλά και μόνο επειδή έχω σιχαθεί να βλέπω την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα δημόσια. Έχοντας περάσει κι εγώ από κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα ως φοιτητής, έχω δει την κατάσταση που επικρατεί: Τα πανεπιστήμια τα λυμαίνονται κάποιοι τύποι που δηλώνουν και θεωρούνται φοιτητές αλλά ουδεμία σχέση έχουνε με την επιστήμη που υποτίθεται σπουδάζουν, ουδεμία σχέση έχουν με έρευνα και ανάπτυξη, και πατάνε στο πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να διοργανώσουν και να ξεσηκώσουν τους υπόλοιπους εξυπνάκηδες που γουστάρουνε αποχές από τα μαθήματα με τη δικαιολογία των «κοινωνικών αγώνων». Είναι συνήθως 30ρηδες, αιώνιοι φοιτητές, που απολαμβάνουν τις παροχές που εγώ ο φορολογούμενος πληρώνω για να διευκολύνω τα παιδιά που όντως θέλουν να σπουδάσουν και να προσφέρουν αργότερα στην κοινωνία μας.

Όλοι αυτοί οι απαράδεχτοι αργόσχολοι καλοπερασάκηδες λοιπόν, αυτοί που κάνουνε κινητοποιήσεις μόνο όταν δεν έχει διακοπές και αργίες, που διαδηλώνουν και κόπτονται για την Παιδεία, αυτοί που δεν θέλουνε να γίνει καμιά αλλαγή στο καθεστώς λειτουργίας των πανεπιστημίων πρέπει να μας αδειάζουν τη γωνιά και γρήγορα! Αϊ, σιχτίρ πια… Όπως έγραψε στο άρθρο του ο Γιάννης Μαρίνος στο ΒΗΜΑ της προηγούμενης Κυριακής (21-01-07), είναι τέτοια τα χάλια της δημόσιας εκπαίδευσης ώστε όλοι σχεδόν οι μαθητές πια αναγκάζονται να πληρώνουν φροντιστήρια για να συμπληρώσουν τα κενά της. Με αποτέλεσμα η υποτιθέμενη δωρεάν εκπαίδευση να κοστίζει τουλάχιστον όσο και η ιδιωτική, αλλά και να επιβαρύνει το καθημερινό πρόγραμμα των μαθητών με πρόσθετες ώρες εις βάρος του ελεύθερου χρόνου και της ψυχικής τους υγείας. Σε ποιες άλλες χώρες έχετε ακούσει για φροντιστήρια;

Oι άλλες χώρες δηλαδή που έχουνε ιδιωτικά πανεπιστήμια τι κακό έχουνε πάθει; Ίσα – ίσα που στα περισσότερα ιδιωτικά πανεπιστήμια παράγεται και επιστημονικό έργο, αφού εκεί οι δάσκαλοι και οι μαθητές εργάζονται σκληρά και ευσυνείδητα χωρίς κοπάνες και απεργίες. Ξέρετε μέσα στα 300 καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο, πόσα ελληνικά υπάρχουν; ΚΑΝΕΝΑ! Ναι, κανένα! Ξέρετε πόσοι έλληνες επιστήμονες αναγκάζονται να ψάξουν την τύχη τους σε πανεπιστήμια ξένων χωρών; Ας μην μετρήσουμε καλύτερα… Και μην ακούσω αηδίες για ισονομία, ισοπολιτεία και ίσα δικαιώματα, γιατί δεν νομίζω να θίγεται κανένας αν ανοίξει ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Αν κάποιος δεν έχει τα δίδακτρα να σπουδάσει σε αυτό αλλά είναι πραγματικά καλός και άξιος στον τομέα του, μη φοβάστε μα θα τον εγγράψουν δωρεάν με υποτροφία. Όλα τα πανεπιστήμια κάνουνε κρα για να βρούνε και να αναδείξουνε ταλέντα και ιδιοφυΐες.

Όλη αυτή η ψευτο-ιδέα της δωρεάν εκπαίδευσης έχει χάσει το νόημά της, οι καιροί την έχουν ξεπεράσει και έχει αχρηστευθεί στην πράξη από τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το περιβόητο πανεπιστημιακό Άσυλο.

Κι αυτή η ιστορία με το Άσυλο έχει καταντήσει αηδία. Δεν υπάρχει πλέον καμιά αναγκαιότητα να προστατεύονται τα ΑΕΙ με το «Άσυλο». Ποιος φόβος υπάρχει δηλαδή; Υπάρχει περίπτωση να ξαναέρθει μια χούντα και ανησυχούμε μήπως τότε δικαιολογηθεί και νομιμοποιηθεί μια παρόμοια εισβολή με αυτή του 1973; Σαχλαμάρες! Να πού έχει καταντήσει το «Άσυλο»: να βρίσκουνε τρόπο κάμποσοι καραγκιόζηδες ψευτόμαγκες να το παίζουνε καμπόσοι με την αστυνομία. Να μας ζαλίζουνε τον έρωτα με κακομοιρίστικες αναρχικές ιδεολογίες του κώλου, ξεπερασμένες όσο και οι δεινόσαυροι, να καίνε, να σπάνε και να πυροβολούν κιόλας, πάντα κρυμμένοι βέβαια πίσω από την ασφάλεια του πανεπιστημιακού φράχτη και της κουκούλας τους! Ως εκεί φτάνει η μαγκιά τους! Αν είχανε από μπροστά το φερμουάρ στα παντελόνια τους ας τα κάνανε αυτά έξω από το πανεπιστήμιο, ας καίγανε μια σημαία έξω στο δρόμο να βλέπανε τη γλύκα… Τέλος πάντων, ας μην ανοίξω τώρα κουβέντα για το κάψιμο της σημαίας γιατί πρέπει να γράψω πολλά και θα σας κουράσω.

Ποια η λύση; Απλή κύριοι! Εφαρμόστε την! Μόλις δείτε να προκαλούν την πρώτη καταστροφή μπείτε μέσα και ξεσκίστε τους! Ως φορολογούμενος θέλω τα χρήματα που δίνω να χρησιμοποιούνται για το κοινό καλό. Στον τομέα της Παιδείας θέλω να παρέχω στους εκπαιδευόμενους όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες και όσο το δυνατό καλύτερο εξοπλισμό για να μπορέσουν να ξεστραβωθούν και να προσφέρουν αργότερα κάτι στον εαυτό τους και σε όλους μας. Δεν δέχομαι να μπαίνει μέσα στο Πολυτεχνείο ο κάθε καραγκιόζης που θέλει να το παίζει αριστερός για να δικαιολογήσει την αποτυχία του στην κοινωνία, να προκαλεί ζημιές, να σπάει και να καίει και να χρειάζονται κάθε φορά εκατομμύρια για να αποκατασταθούνε οι καταστροφές.

Δε γουστάρω 50 τέτοιοι καραγκιόζηδες να εμποδίζουνε όσους θέλουνε να μπούνε για να σπουδάσουν ή να γράψουν εξετάσεις. Και να μην προβάλλουν δικαιολογίες ότι τις καταλήψεις τις αποφάσισαν σε «γενικές συνελεύσεις», γιατί όλοι ξέρουμε πώς γίνονται αυτές οι συνελεύσεις… Άσε που στην τελική ανάλυση πού ακούστηκε πως μια οποιαδήποτε συνέλευση φοιτητών δύναται να αποφασίζει για το αν θα λειτουργεί η σχολή ή όχι; Γράφει πουθενά το Σύνταγμα ή το καταστατικό λειτουργίας της κάθε σχολής πως το μαγαζί θα το ανοίγουνε όποτε οι φοιτητές αποφασίσουν να το επιτρέψουν; Αϊ σιχτίρ κι εδώ! Ακόμα και ένας να θέλει να μπει για μάθημα η σχολή πρέπει και υποχρεούται να λειτουργήσει. Όποιος δεν θέλει να παρακολουθήσει δικαίωμά του, άλλωστε η ακαδημαϊκή ιδιότητα έχει από μόνη της την ελευθερία επιλογής, κανείς όμως δεν έχει δικαίωμα να στερεί από τον άλλο τη μόρφωση, ούτε να στερεί από μένα τον φορολογούμενο το ανταποδοτικό όφελος που θα έχει η κοινωνία που ζω από την παραγωγή επιστημονικής γνώσης και ερευνητικής ανακάλυψης…

Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ

2007-01-10T20:15:00.000+02:00

Ετούτες τις μέρες, μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, οι τηλεοράσεις μας έφεραν μέσα στα σαλόνια μας, δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, δίπλα στο τραπέζι με τους κουραμπιέδες, εικόνες σαν αυτήν που βλέπετε δίπλα. Το ζήτημα που πολλοί συζητήσανε βλέποντάς τα όλα αυτά ήτανε το αν έπρεπε να μεταδοθούν αυτές οι εικόνες ή αν έπρεπε οι διευθυντάδες των καναλιών να αυτολογοκριθούν και να κόψουν αυτά τα πλάνα. Μάλλον άλλη ήτανε η έγνοια τους: Μην τυχόν τους προκαλέσουν εμετό οι βίαιες εικόνες και τους κάτσει στο λαιμό το χοιρινό! Κούνια που τους κούναγε… Τι καλύτερο για το τηλεοπτικό χωνευτήρι που είχε μείνει χωρίς θεματολογία εκείνες τις μέρες; Πού τους έχανες, πού τους έβρισκες, στη Βαρβάκειο κάνανε ρεπορτάζ και μας δείχνανε εκατό φορές τη μέρα τη φάτσα του Τσιρώνη που προσπαθούσε να μας πείσει για την αγιοσύνη των κρεατεμπόρων! Τους ήρθε λουκουμάκι λοιπόν η αγχόνη…

Εν πάση περιπτώσει, επειδή θεωρώ δευτερεύουσα αυτή την υποκριτική κριτική στην τηλεόραση, το ζήτημα που κατά την άποψή μου είναι πιο σημαντικό, είναι η θανατική ποινή και η εφαρμογή της. Στο Ιράκ, όπως και σε άλλες αραβικές χώρες, σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας (Κίνα, Ινδία κλπ.) αλλά και σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα η θανατική ποινή, η οποία ως έσχατη των ποινών έχει απορριφθεί από τις περισσότερες χώρες του κόσμου. Στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής διάβασα πως οι τελευταίες χώρες που την κατήργησαν ήταν το Μεξικό και η Λιβερία (το 2005). Ξέχωρα από τον τρόπο εφαρμογής της ποινής αυτής (απαγχονισμός, τυφεκισμός, ηλεκτρική καρέκλα, ένεση κλπ) και την αγριότητα που χαρακτηρίζει τον καθένα από τους τρόπους αυτούς, θα ήθελα να σημειώσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την καθεαυτή ποινή του θανάτου και το κατά πόσο ένα σύστημα δικαίου έχει το ηθικό δικαίωμα να την προβλέπει.

Ε, λοιπόν, εγώ ως πολίτης μιας ευρωπαϊκής ευνομούμενης υποτίθεται χώρας (γράφω υποτίθεται επειδή βλέπω γύρω μου αυτές τις μέρες πολλές εύκολες αποφυλακίσεις: Μπουρμπούλια, Γιοσάκης, «κουμπάροι», κλέφτες μητροπολίτες, όλοι έξω είναι…), έχω μερικές ενστάσεις: υπάρχουν κατά τη γνώμη μου κάποιες περιπτώσεις που με κάνουν να θέλω να αναθεωρηθεί αυτή η «πολιτισμένη» στάση μαλθακότητας! Και εξηγούμαι: Θέλω να υπάρχει θανατική ποινή, άμεσα εκτελέσιμη μετά την τελεσιδικία, για τις εξής περιπτώσεις:

Α. Υποτροπή σε δολοφονία.

Ξεκαθαρίζω πως ο ορισμός της δολοφονίας είναι ο εκ προμελέτης φόνος, όχι οι περιπτώσεις νόμιμης άμυνας, ατυχημάτων κλπ. Όταν κάποιος έχει σχεδιάσει, μελετήσει και εφαρμόσει ένα σχέδιο αφαίρεσης της ζωής ενός ανθρώπου, φυσικά πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά. Στην περίπτωση που το έχει κάνει και δεύτερη φορά, είτε πριν τη σύλληψή του είτε μετά από π.χ. μια απόδραση από τις φυλακές, φρονώ πως πρέπει να θανατωθεί! Οι λόγοι είναι δύο: αφενός επειδή όταν σκοτώσεις και δεύτερη φορά σημαίνει πως δεν έχεις πια αναστολές για να σκοτώσεις και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη, αφετέρου γιατί μια εκτέλεση του εγκληματία το πιθανότερο είναι να αποτρέψει την επανάληψη του εγκλήματος από άλλους επιρρεπείς στη διάπραξή του. Τι να το κάνω πως θα φυλακίσω ισόβια έναν δις δολοφόνο αφού, μη έχοντας ελπίδα να βγει ποτέ στην ελευθερία, συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως δολοφόνος και μέσα στις φυλακές κάνοντας κόλαση τη ζωή των υπολοίπων κρατούμενων και βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των φυλάκων του; Και πώς να δεχτώ την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής στην περίπτωσή του, αφού πιθανότερο είναι να σώσω έστω και μια ζωή βγάζοντάς τον από τη μέση και αποτρέποντας άλλους από το να θανατώσουν;

Β. Η εμπορία ναρκωτικών

Και εδώ έχω τη γνώμη πως το σύστημα απονομής δικαίου πρέπει να είναι αμείλικτο. Ξεκαθαρίζουμε βέβαια τον απόλυτο διαχωρισμό της εμπορίας από τη χρήση. Ο χρήστης συνήθως είναι άνθρωπος παγιδευμένος, φυλακισμένος σε ένα σώμα που τον πονά αν δεν πάρει τη δόση του, άνθρωπος χωρίς όρεξη για ζωή, χωρίς σχέδια, χωρίς ελπίδα. Οι περισσότεροι χρήστες ξεκινώντας από το χασίς και τα «ακίνδυνα» χάπια πέφτουν στην πιο καλοστημένη παγίδα των εμπόρων: Επειδή η ηρωίνη και τα λεγόμενα σκληρά ναρκωτικά είναι ακριβότερα και αποφέρουν μεγαλύτερα κέρδη στους εμπόρους, αυτοί φροντίζουν να εθίσουν όλο και περισσότερους χρήστες χασίς σε αυτά. Κατά περιόδους εμφανίζουν στην αγορά τεχνητή έλλειψη χασίς και χαπιών, ενώ παράλληλα διοχετεύουν πάμφθηνη ηρωίνη. Ο πειρασμός μεγάλος για έναν χρήστη. Το πιθανότερο είναι να ενδώσει. Όταν όμως η φλέβα του εμποτιστεί με ηρωίνη, ποτέ πια το σώμα του δε θα χορταίνει και δεν θα ηρεμεί με χάπια και χασίς. Έτσι κάνουν τα νέα παιδιά ζόμπι. Από την άλλη ελάτε και στη θέση ενός γονιού. Ενός ανθρώπου μέσης οικονομικής κατάστασης που μεγάλωσε με χίλια βάσανα και στερήσεις ένα παιδί, κι όταν το βλέπει να ενηλικιώνεται, όταν γίνει έφηβος κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, να μπαίνει στη ζωή του ένας έμπορος ναρκωτικών και να το ποτίζει με θάνατο. Τι θα κάνατε στον άνθρωπο αυτόν αν βλέπατε το παιδί σας να πεθαίνει μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια σας; Γι’ αυτό λοιπόν θάνατος και μόνο θάνατος στους εμπόρους. Όταν αποδειχτεί η ενοχή, αμέσως μετά την τελεσιδικία της απόφασης, μετά την εκδίκαση και της τελευταίας έφεσης, η ποινή πρέπει να εκτελείται! Κάθονται και συζητάνε χιλιάδες ώρες και ψάχνουνε τρόπους για να λύσουνε το πρόβλημα των ναρκωτικών… Περίθαλψη και αγκάλιασμα στους χρήστες, θάνατος στους έμπορους!

Γ. Βιασμοί παιδιών

Στην περίπτωση αυτή το αδίκημα είναι τόσο σιχαμένο και άθλιο που δεν μπορεί μέσα μου να προκληθεί το συναίσθημα του οίκτου. Άλλωστε το εθιμικό «δίκαιο» της φυλακής ξέρει να τακτοποιεί τέτοιου είδους αποβράσματα. Ακόμα και οι φυλακισμένοι για τα χειρότερα αδικήματα δεν δέχονται να ζουν και να συναγελάζονται μέσα στον ίδιο χώρο με αυτά τα κτήνη που κατέστρεψαν με τον τρόπο αυτό τη ζωή ενός αθώου παιδιού. Ούτε κι εγώ μπορώ να βρω άλλο τρόπο τιμωρίας για κάποιον που έκανε κάτι τέτοιο. Τι κακό μπορεί να έχει κάνει ένα παιδάκι 3, 5 ή 7 χρονών; Η παιδική αθωότητά του δεν μπορεί ούτε καν να σκεφτεί δόλια, δεν φαντάζεται καν τι είναι η κακία. Και αυτή την άδολη ψυχή έρχεται και την καταστρέφει κάποιος που στο δικαστήριο επικαλείται σχιζοφρένεια και ψυχολογικά προβλήματα και ζητάει πραγματογνωμοσύνες από ψυχολόγους για να απαλλαχθεί. Ε, δεν τα πιστεύω εγώ όλα αυτά. Η δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται και να αφαιρείται η ζωή εκείνου που με τον τρόπο του «αφαίρεσε» τη ζωή από ένα παιδί.

Αυτά είχα να σας πω. Δεν είμαι Θεός, ούτε εγώ ούτε κανείς μας, για να μπορούμε να αποφασίζουμε ποιος θα ζει και ποιος όχι, αλλά μόνο και μόνο αν σωθεί έστω και μια ζωή από κάποιο έγκλημα που δεν θα διαπραχθεί επειδή ο θύτης θα φοβηθεί την τιμωρία, ο κόσμος θα έχει ένα μικρό κέρδος. Αν έχετε κάποια γνώμη να εκφράσετε σχετικά με όλα αυτά, θα χαρώ να την διαβάσω στα σχόλια…

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ MATRIX...

2006-12-29T00:28:00.000+02:00

Η εικόνα που θα σας περιγράψω είναι αληθινή και μου την μετέφερε ο αδερφός μου που πριν λίγες μέρες επισκέφτηκε το “The Mall” (έτσι γράφεται; Μάλλον…), το περίφημο πολυκατάστημα στην Αθήνα:

Σε ένα σουβλατζίδικο μέσα στο “The Mall” εργαζόταν ένας τύπος γύρω στα 40, έκοβε και τύλιγε σουβλάκια και πίτες κάθιδρος δίπλα στον πυρακτωμένο γύρο. Μια παρέα πελατών πρόσεξε πως φορούσε βέρα και δεν δίστασαν να τον ρωτήσουν για την οικογένειά του. Πάνω στην κουβέντα τον ρώτησαν για τη δουλειά του και τους είπε πως δουλεύει εκεί οκτάωρο με μισθό 580 ευρώ, και ότι επίσης κάνει και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλει πέρα.

Φανταστείτε το. Ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας παλεύει με δυο δουλειές για να βγάλει λίγο περισσότερα από 1.000 ευρώ για να ζήσει την οικογένειά του! Ξέρετε πόσοι τέτοιοι ζούνε δίπλα μας; Χιλιάδες. Όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τους υπολογιστές και το ιντερνέτ, έχοντας κάποιες «καθωσπρέπει» δουλίτσες, μάλλον δεν μπορούμε να μπούμε στη σκέψη και στην καθημερινή ζωή του φίλου μας του σουβλατζή. Στους περισσότερους από μας μάλλον είναι αδιανόητο να φανταστούμε τους εαυτούς μας να κόβουν κοψίδια από γύρο, να τυλίγουμε πίτα και να τα σερβίρουμε στους πελάτες, κι όλα αυτά σε θερμοκρασίες πάνω από 40 βαθμούς…

Το παράδειγμα αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά που μπορείτε να δείτε παρατηρώντας τον καθημερινό κόσμο γύρω σας: Πιτσιρικάδες που τρέχουν (ανασφάλιστοι με ανασφάλιστα μηχανάκια) στα delivery και βασίζονται στο pour-boir μας για ένα παραπάνω χαρτζιλίκι, κορίτσια που δεν κατάφεραν να μπούνε σε ένα πανεπιστήμιο και μεγαλώνουν δουλεύοντας ως λαντζιέρες σε εστιατόρια, ως γαζώτριες σκυμμένες πάνω σε μια μηχανή, ή (αν είναι τυχερές και ο Θεός τις έπλασε ομορφούλες) ως πωλήτριες σε εμπορικά μαγαζιά. Όλα αυτά και πόσα ακόμα… Είναι άνθρωποι που ήταν πιθανόν συμμαθητές μας στο σχολείο και σήμερα ο καθένας έχει τραβήξει το δρόμο του.

Στα αυτιά όλων αυτών οι περισπούδαστες εξαγγελίες για μαγικές λέξεις όπως Ανάπτυξη, Πρόοδος, Μεταρρυθμίσεις, Ευημερία, Κοινωνική Πολιτική κλπ, είναι ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Το σύστημα της οικονομίας που μας μεγάλωσε προβλέπει πως όλες αυτές οι μεγαλοστομίες δεν θα ισχύουν για όλους. Θα αφορούν το 10% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού το οποίο θα ευημερεί εις βάρος των υπολοίπων. Τόσο απλά.

Αλλά ας μην το πλατύνουμε τόσο. Κοιτάξτε απλά γύρω σας. Όσοι από εσάς έχετε δει το Matrix (κι αν δεν το έχετε δει ψάξτε το στα videoclub) θα καταλάβετε την ομοιότητα από την οποία έδωσα τον τίτλο στο σημερινό άρθρο. Στο σενάριο της ταινίας όλοι οι άνθρωποι έχουν υποταχθεί από τις μηχανές, τους κρατάνε φυλακισμένους για να παίρνουν βιοενέργεια από τα σώματά τους και για να μην εξεγερθούν προβάλλουν μέσα στο μυαλό τους ένα διαδικτυακό πρόγραμμα, το Matrix, με εικόνες από έναν φανταστικό κόσμο, τον κόσμο που βλέπουμε γύρω μας. Έτσι κανένας δεν έχει συναίσθηση πως είναι φυλακισμένος, κανένας δεν καταλαβαίνει πως οι μηχανές απλά τον «καλλιεργούν». Το μόνο που αντιλαμβάνεται είναι η καθημερινότητα που προβάλλεται στη σκέψη του, οι εικόνες της υποτιθέμενης ζωής του. Για βρείτε μου λοιπόν διαφορές και ομοιότητες. Ποιες είναι περισσότερες;

Σήμερα η ανθρώπινη ράτσα, τουλάχιστον το κομμάτι που ζει στον «δικό μας» δυτικό κόσμο, αποτελείται από τον (ας τον ονομάσουμε έτσι) Μέσο Άνθρωπο. Ο Μέσος Άνθρωπος είναι ένα ον που έχει γύρω του πολλούς όμοιούς του και κάνει κάθε μέρα τα ίδια συνηθισμένα πράγματα: Ξυπνάει το πρωί, πηγαίνει τα παιδιά του στο σχολείο, τρέχει μην αργήσει στη δουλειά του, περιμένει με λαχτάρα να περάσει το ωράριό του όσο το δυνατόν πιο ήσυχα, τρέχει ξανά να προλάβει να πάρει τα παιδιά από το σχολείο, κοιμάται μια ωρίτσα για να συνέλθει από το οκτάωρο και το άγχος του, μετά κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, αποχαυνώνεται για ώρες, νυστάζει, κοιμάται. Και το κυριότερο, τρομάζει στην ιδέα πως μπορεί να κάνει κάποια μέρα κάτι διαφορετικό. Ο Μέσος Άνθρωπος ζει σε μια κοινωνία μονομορφοποιημένων Μέσων Ανθρώπων όπου κάθε διαφορετικότητα ισοπεδώνεται και δαιμονοποιείται. Το ρόλο των μηχανών του Matrix στην κοινωνία μας τον παίζει το οικονομικό μας σύστημα. Το ρόλο του ίδιου του προγράμματος Matrix τον παίζουν σήμερα οι ψεύτικες εικόνες που μας προβάλλουν καθημερινά κυρίως με την τηλεόραση, με κατασκευασμένα προβλήματα και με ψεύτικα γεγονότα.

Και τι απομένει; Ο ρόλος των ανθρώπων. Στην ταινία κάποιοι καταφέρνουν να αποδράσουν από το Matrix και ζούνε μέσα στον πραγματικό κόσμο προσπαθώντας να ελευθερώσουν και τους υπόλοιπους. Κάποιοι καταφέρνουν να βρούνε το δρόμο προς την πραγματική ζωή. Αυτό είναι που μας μένει να κάνουμε. Ο καθένας με τον τρόπο του ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε τη χαρά της ζωής με όποια μορφή μας αρέσει. Ας μην αφήσουμε το Matrix της εποχής μας να απορροφήσει τις Σταγόνες Ζωής που μας αναλογούν. Η επιτυχία μας θα κριθεί από το πόσοι Μέσοι Άνθρωποι γύρω μας θα ζήσουν σαν πραγματικοί Άνθρωποι. Χαμογελάστε και μιλήστε στους δίπλα σας, στους γείτονες (και κυρίως στις γειτόνισσες), βρείτε γρασίδι και παίξτε με τα παιδιά σας εκεί, κάντε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, κάντε τέλος πάντων κάτι που να σας φέρει επιθυμία να φωνάξετε δυνατά! Αυτό. Θέλω να ακούω φωνές από αύριο!

Η ΕΞΙΣΩΣΗ ΝΤΡΕΪΚ

2006-12-14T15:50:00.000+02:00

Σήμερα θα σας γράψω για μια μυστηριώδη μαθηματική εξίσωση που εικάζεται ότι μας αποδίδει τον ενδεχόμενο αριθμό των τεχνολογικά ανεπτυγμένων εξωγήινων πολιτισμών. Αφορμή γι’ αυτό παίρνω από ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε πριν λίγες μέρες στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και αφορούσε τις προσπάθειες που κάνουν οι επιστήμονες χρόνια τώρα για να διαπιστώσουν κατά πόσο είμαστε η μοναδική φυλή που κατοικεί στο σύμπαν.

Η εξίσωση αυτή πρωτοδιατυπώθηκε το 1961 από τον ραδιοαστρονόμο Frank Drake, που σήμερα είναι πρόεδρος του ινστιτούτου SETI, το οποίο ερευνά το σύμπαν μήπως και ακούσει ένα σημάδι πως δεν είμαστε μόνοι μας. Η πιο απλουστευμένη μορφή της που σας παρουσιάζω αμέσως παρακάτω μας αποδίδει ως αποτέλεσμα τον ζητούμενο αριθμό πολιτισμών Ν και είναι ουσιαστικά ένα γινόμενο παραγόντων που θα μπορούσαν να είναι καθοριστικοί στη δημιουργία τέτοιων πολιτισμών:

Ν = R * Fp * n * Fl * Fi * Fc * L

Τι είναι όλα αυτά; Ιδού:

R (rhythm): Ο ρυθμός με τον οποίο γεννιούνται άστρα κατάλληλα για τη δημιουργία ευφυούς ζωής. Ένας τέτοιος παράγοντας πρέπει να υπάρχει στην εξίσωση επειδή το σύμπαν δεν έχει άπειρη ηλικία, άρα θα πρέπει να αναζητήσουμε τους πολιτισμούς που ψάχνουμε μέσα στην πεπερασμένη ηλικία του, άρα μας χρειάζεται ένας ρυθμός, μια συχνότητα δημιουργίας κατάλληλων τέτοιων άστρων.

Fp (F planets): Το ποσοστό των άστρων που διαθέτουν πλανητικά συστήματα (όπως ο δικός μας ήλιος). Μέσα στην τεράστια ποσότητα άστρων που γεννήθηκαν (με τον προηγούμενο ρυθμό R) μόνο κάποια από αυτά έχουν πλανήτες, άρα υπεισέρχεται ένας ποσοστιαίος παράγοντας που αμέσως μας αποκλείει τα περισσότερα αστέρια…

n: Ο μέσος αριθμός των πλανητών ανά αστρικό σύστημα, με περιβάλλον κατάλληλο για δημιουργία ζωής. Απλούστατα επειδή σε ένα πλανητικό σύστημα παρόμοιο με το δικό μας δεν είναι δυνατόν όλοι οι πλανήτες του να είναι φιλόξενοι για την ανάπτυξη ζωής.

Fl (F life): Το ποσοστό από αυτούς τους κατάλληλους πλανήτες n (που δύνανται να φιλοξενήσουν ζωή), στο οποίο όντως υπάρχει ζωή.

Fi (F intelligence): Το ποσοστό των πλανητών της προηγούμενης κατηγορίας Fl, οι οποίοι όχι μόνο φιλοξενούν ζωή, αλλά τα όντα που ζουν εκεί είναι νοήμονα, ευφυή.

Fc (F calculate): Το ποσοστό εντός της προηγούμενης κατηγορίας Fi των ευφυών όντων, τα οποία όχι μόνο είναι νοήμονα αλλά έχουν αναπτύξει υπολογισμούς και τεχνολογία ικανή να μεταδίδει ανιχνεύσιμα σήματα, χαρακτηριστικά της ύπαρξής τους, μέσα στο σύμπαν.

L (length): Το μήκος χρόνου μέσα στη διάρκεια ζωής ενός πολιτισμού της κατηγορίας Fc κατά το οποίο έχει την ικανότητα να στέλνει τέτοια ανιχνεύσιμα σήματα στο διάστημα.

Εν κατακλείδι η εξίσωση Ντρέικ είναι ένα «γινόμενο απιθανοτήτων» και ουσιαστικά μας αποκλείει το ενδεχόμενο να έρθουμε ποτέ σε επαφή με άλλους πολιτισμούς. Τι μας λέει δηλαδή: Από τα συνολικά άστρα του σύμπαντος (τα οποία δημιουργήθηκαν σε ένα πεπερασμένο χρόνο με έναν συγκεκριμένο μέσο ρυθμό R, άρα δεν είναι άπειρα), πρέπει να ψάξουμε μόνο στο μικρό ποσοστό από αυτά που διαθέτουν πλανήτες (Fp). Αφού αποκλείσουμε τα υπόλοιπα και επικεντρωθούμε σε άστρα με πλανήτες, θα πρέπει να ασχοληθούμε μόνο με τον μικρό αριθμό (n) των πλανητών τους που είναι ενδεχομένως φιλόξενοι για ζωή. Από αυτούς λοιπόν τους καλούς οικοδεσπότες μόνο κάποιοι όντως θα φιλοξενούν μια ενδεχόμενη ζωή (Fl). Οι υπόλοιποι, λυπόμαστε αλλά αποκλείονται… Από τους πλανήτες Fl λοιπόν που φιλοξενούν ζωή, μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτούς έχει πιθανότητα να φιλοξενεί νοήμονα όντα (πλανήτες Fi), οι υπόλοιποι που κατοικούνται από βακτήρια, αμοιβάδες, πρωτόζωα, βακίλους και διάφορα άλλα ζωύφια, λυπόμαστε ξανά, αλλά αποκλείονται! Ζητάμε μόνο ευφυή όντα. Από τους πλανήτες λοιπόν με ευφυή όντα (Fi) μόνο ένα μικρό ποσοστό θα κατοικείται από όντα ικανά να μεταδώσουν ανιχνεύσιμα σήματα της ύπαρξής τους στο σύμπαν (Fc), όλοι οι υπόλοιποι δεν μας χρειάζονται στους υπολογισμούς μας.

Τέλος σε αυτούς τους ελάχιστους πιθανούς πλανήτες που μας έμειναν και που πληρούν όλες τις πιο πάνω προϋποθέσεις, μπαίνει και ο μέγας παράγοντας L που μας λέει πως για να έχουμε πιθανότητα επικοινωνίας με άλλους πολιτισμούς θα πρέπει να συγχρονιστούν οι εποχές μας. Ο άνθρωπος έχει μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια ύπαρξης ως είδος, με κάπου 5.000 χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας, αλλά μέσα σε όλο αυτό το διάστημα μόνο τα τελευταία 50 περίπου χρόνια μπορεί να στέλνει και να δέχεται ραδιοσήματα. Σε κάθε πιθανό πολιτισμό το χρονικό αυτό διάστημα είναι ένα μικρό μόνο μέρος της ιστορίας του. Άρα αν βρίσκεται κάπου ένας τέτοιος πολιτισμός θα πρέπει να υπάρξει τέτοιος απίστευτος θεϊκός συγχρονισμός ώστε η κρίσιμη αυτή περίοδος της ιστορίας του κατά την οποία θα εκπέμψει το ραδιοσήμα του προς εμάς να έχει χρονική διαφορά με την δική μας αντίστοιχη κρίσιμη περίοδο (δηλαδή το σήμερα), ίση με την απόσταση των τόπων κατοικίας μας, μετρώντας πάντα την απόσταση αυτή σε έτη φωτός. Αν δηλαδή απέχουν από εμάς οι εξωγήινοι φίλοι μας 3.000 έτη φωτός, θα πρέπει για να τους ακούσουμε σήμερα να εξέπεμψαν το 1000 π.Χ.! Και μια πιθανή απάντησή μας θα φτάσει σε αυτούς το 5.000 μ.Χ.!

Η απόλυτη απιθανότητα δηλαδή! Φίλοι μου η εξίσωση Ντρέικ μπορεί να φτιάχτηκε για να μετρήσει τους πιθανούς νοήμονες πολιτισμούς με τους οποίους θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή, αλλά το μυστήριό της οφείλεται στο ότι με τη χρήση των παραγόντων της αποδεικνύεται το μάταιο της ύπαρξής της…

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος. Οι παραδοχές που κάνουμε για να ανιχνεύσουμε κάποια μακρινή ζωή θα έλεγα πως χαρακτηρίζονται από ένα είδος περιβαλλοντικού αλλά και χρονικού σωβινισμού. Ψάχνουμε δηλαδή για πλανήτες με συνθήκες όμοιες με τις δικές μας. Γιατί παρακαλώ; Αποκλείεται να υπάρχουν νοήμονα όντα που να ζουν στους +500 ή στους -150 βαθμούς Κελσίου; Και γιατί να θεωρούμε τις μεγάλες αποστάσεις του σύμπαντος απαγορευτικές για μακρινά ταξίδια; Αυτό το κάνουμε έχοντας ως δεδομένο τα 70 ή 80 χρόνια της μέσης ανθρώπινης ζωής. Ποιος μας λέει πως η διάρκεια θα είναι οπωσδήποτε πρόβλημα για ένα τέτοιο ταξίδι; Αποκλείεται οι μακρινοί φίλοι μας να ζουν 20.000 ανθρώπινα χρόνια;

Τελικά το όλο ζήτημα μάλλον δεν έχει λύση για το ανθρώπινο μυαλό. Βρισκόμαστε ακόμα σε βρεφικό στάδιο αναζήτησης μακρινών γειτόνων. Το πιθανότερο είναι η γενιά μας να μην ζήσει για να μάθει την μεγαλύτερη είδηση όλων των εποχών…

ΕΞΩ ΑΠΟ ΔΩ ΚΗΦΗΝΕΣ !

2006-12-09T17:01:00.000+02:00

Μονιμότητα τέλος! Αυτό που σας λέω: ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΤΕΛΟΣ! Με την προσταγή και τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα και στην Ελλάδα το αυτονόητο: Θέση εργασίας θα έχουν στο μέλλον μόνο όσοι την αξίζουν.

Αφορμή για το σημερινό άρθρο πήρα από τις σημερινές ειδήσεις και τα πρωτοσέλιδα κάποιων εφημερίδων που αναφέρονταν στις αλλαγές που ετοιμάζονται στο καθεστώς εργασίας στον ΟΤΕ. Πρωτοσέλιδα του τύπου «COSMOγονικές αλλαγές» έδιναν την είδηση στις μέσα σελίδες: Σε λίγες μέρες κατατίθεται στη βουλή για να ψηφιστεί νομοσχέδιο που προβλέπει ότι το καθεστώς εργασίας στον ΟΤΕ θα προσομοιωθεί με αυτό της COSMOTE. Τι σημαίνει αυτό; Τέλος η μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους, οι πιθανές απολύσεις θα γίνονται με βάση τις εκθέσεις των προϊσταμένων στα διάφορα τμήματα, οι μεγάλες καρέκλες με τις υψηλές αμοιβές θα είναι δυνατόν να καταληφθούν από ανθρώπους της ελεύθερης αγοράς κι όχι από τους δεινόσαυρους της υπαλληλικής ιεραρχίας, και άλλα πολλά.

Να σας πω κάτι; Συμφωνώ απολύτως με όλα αυτά! Έχω σιχαθεί τόσα χρόνια να μπαίνω σε μια δημόσια υπηρεσία και να βλέπω ανθρώπους με το βλέμμα της βραδύτητας στα μάτια τους. Υπαλλήλους που θεωρούν πως σου κάνουν χάρη αν ασχοληθούν με την υπόθεσή σου, θλιβερούς ανθρώπους που προσλήφθηκαν συνήθως με τη βοήθεια ενός εξίσου θλιβερού βολευτή βουλευτή. Αηδίασα όταν περίμενα στην ουρά σε κάποια εφορία για ένα χαρτί, η υπάλληλος έλειπε από τη θέση της κι όταν επέστρεψε μετά από μια ώρα κρατούσε μια σακούλα με λαχανικά και φρούτα. Είχε παρατήσει τη θέση της και είχε πάει στη διπλανή λαϊκή! Δε σπατάλησα ούτε μια λέξη μου για να της κάνω παρατήρηση. Αν άνοιγα το στόμα μου θα ξερνούσα πάνω της…

Η μονιμότητα του δημοσίου φίλοι μου είναι ό,τι πιο άθλιο υπάρχει στο ελληνικό κράτος. Είναι η τροχοπέδη, το βαρίδι για οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, είναι η μεγαλύτερη σπατάλη του δημοσίου χρήματος, του χρήματος που πληρώνουμε όλοι μας με τη φορολογία μας και που δίνεται για να πληρωθούν αργόμισθοι.

Ε, αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί πλέον. Σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό όπου η παγκοσμιοποίηση έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα μας και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι, σε μιαν Ευρώπη που προσπαθεί να συνεννοηθεί και να αντισταθεί στις υπέρ-αναπτυσσόμενες νέες δυνάμεις του μέλλοντος (Κίνα, Ινδία) αλλά και στην αμερικανική οικονομική κυριαρχία στον πλανήτη, τέτοια βολέματα δεν χωράνε. Όλη η φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλη της η Βίβλος συνοψίζεται σε μια και μόνη λέξη: το απαρέμφατο «ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ». Όποιος δεν εναρμονισθεί με αυτό, όποιος δεν το κατανοήσει και δεν προσαρμόσει τους νόμους και τους κανόνες του με αυτό, θα αποβληθεί από την πραγματικότητα της Νέας Οικονομίας. Όποιο κράτος της Ε.Ε. δεν υπακούσει σε αυτές τις προσταγές θα γίνει το τελευταίο βαγόνι του τρένου, το βαγόνι που θα έρθει στιγμή οι υπόλοιποι να θέλουν να το ξεφορτωθούν.

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω να βγαίνουν και να κάνουνε δηλώσεις οι εργατοπατέρες και οι συνδικαλιστάδες της παλιάς σχολής, θα κάνουνε λέει «αγώνες» να προστατέψουν τα περίφημα «κεκτημένα δικαιώματα», αλλά το μόνο που θέλουνε να προστατέψουν είναι ο μισθουλάκος τους. Ξέρετε τι αγώνες εννοούνε, έτσι; Μερικές μέρες απεργίας, μια βόλτα με πλακάτ μέχρι τη βουλή, να βρούμε και κανένα μικρόφωνο ανοιχτό να μιλήσουμε στα κανάλια και μετά να πάμε σπίτι μας να δούμε τη μουτράκλα μας στην τηλεόραση. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο Σπύρος Παπασπύρου, πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ που τον βλέπεις να έχει το βλέμμα της αγελάδας και να το παίζει αγωνιστής! Αλήθεια τι δουλειά κάνει αυτός ο τύπος; Εργάζεται πουθενά και πόσες ώρες τη μέρα πάει στη δουλειά του; Και να ήταν μόνο αυτός…

Όλα αυτά που σας γράφω μπορεί να φαίνονται φιλελεύθερα και κυνικά αλλά ό,τι κι αν πει κανείς είναι η απλή και καθαρή αλήθεια. Η Ευρώπη μιμείται την Αμερική με αργά και σταθερά βήματα. Όποιος δεν εργάζεται και δεν παράγει, δεν θα αμείβεται και θα αποβάλλεται από το οικονομικό σύστημά της. Η εποχή των κηφήνων τελειώνει με βίαιο τρόπο, ακριβώς με τον ίδιο βίαιο τρόπο που τελείωσε η εποχή των δεινοσαύρων. Μήπως άλλωστε οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι οι δεινόσαυροι της εποχής μας;

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

2006-11-30T10:30:00.000+02:00

Με αφορμή την ανακάλυψη του μεγαλύτερου (ως τώρα) πρώτου αριθμού, η οποία περιγράφεται εδώ

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=248571

θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για τους πρώτους αριθμούς και τη σημασία τους.

Κατ' αρχήν να πούμε για τους σχετικώς αμύητους ότι πρώτος είναι ένας αριθμός ο οποίος διαιρείται μόνο με τον εαυτό του και με τη μονάδα. Π.χ. ο 13 είναι πρώτος αριθμός επειδή δεν μπορεί να διαιρεθεί παρά μόνο με το 1 και το 13. Αντίθετα π.χ. ο 21 δεν είναι πρώτος επειδή εκτός από το 1 και το 21, διαιρείται και με το 3 και με το 7. Το καταλάβαμε; Ελπίζω ναι, εύκολο είναι...

Στο παραπάνω άρθρο αναφέρεται πως για αρκετά χρόνια 700 υπολογιστές εργάζονταν συνδεδεμένοι δικτυακά για να ανακαλύψουν αυτόν τον περίφημο αριθμό, ο οποίος σημειωτέον έχει περίπου 9.100.000 ψηφία! Θα αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο δαπανούνται τόσες χιλιάδες ώρες δουλειάς και τόσος κόπος για να ανακαλύψουν έναν αριθμό. Πρόκειται απλά για μια μαθηματική μανία; Έναν εγωισμό κάποιων επιστημόνων που η εκκεντρικότητά τους επιβάλλει την καταγραφή του ονόματός τους στο βιβλίο των ρεκόρ; Ασφαλώς όχι.

Η ανακάλυψη όλο και μεγαλύτερων πρώτων αριθμών ξεκινάει από το ότι ο πολλαπλασιασμός είναι η μοναδική μαθηματική πράξη που λειτουργεί μονοσήμαντα. Με απλά λόγια είναι η μόνη πράξη που έχοντας το αποτέλεσμά της δεν μπορείς να βρεις τους παράγοντες που δημιούργησαν αυτό το αποτέλεσμα. Στην πρόσθεση αν σου πουν να βρεις δυο αριθμούς που θα δίνουν ως αποτέλεσμα π.χ. 94.387 μπορείς με ευκολία να πεις 94.380 + 7. Το ίδιο μπορεί να κάνει κάποιος και στην αφαίρεση και στην διαίρεση. Τι συμβαίνει όμως με τον πολλαπλασιασμό; Αν σου ζητήσει κάποιος να βρεις δυο ακέραιους αριθμούς που δίνουν ως αποτέλεσμα 94.387 τι θα κάνεις; Μπορείς να απαντήσεις; Φυσικά όχι. Θα πρέπει να αρχίσεις να διαιρείς το νούμερο αυτό με μικρότερους αριθμούς μπας και καταφέρεις να βρεις ένα ζευγάρι παραγόντων που αν τους πολλαπλασιάσεις το γινόμενό τους να είναι το 94.387. (Παρεμπιπτόντως ο 94.387 δεν είναι πρώτος, είναι το γινόμενο του 37 επί 2.551).

Τι σημασία θα πείτε έχει αυτό με την ανακάλυψη πρώτων αριθμών; Έχει και παραέχει… Στην αδυναμία τόσο του ανθρώπινου μυαλού αλλά και των περισσοτέρων υπολογιστικών συστημάτων που έχουμε ανακαλύψει ως σήμερα να βρουν δυο τέτοιους παράγοντες όπως το 37 και το 2.551 του προηγούμενου παραδείγματός μας ώστε να παραχθεί το 94.387, στηρίζονται όλοι οι αλγόριθμοι κρυπτογράφησης και κωδικοποίησης που χρησιμοποιούνται στα τραπεζικά συστήματα ασφαλείας. Σημειωτέον δε ότι το παράδειγμα που χρησιμοποίησα, το 94.387, είναι ένας «εύκολος» αριθμός επειδή απλούστατα είναι ένας μικρός αριθμός και υπάρχουνε υπολογιστικά προγράμματα (στο ιντερνέτ θα τα βρείτε εύκολα) που λύνουν το γρίφο. Τι θα γίνει όμως αν μας ζητηθεί να κάνουμε το ίδιο για τον αριθμό 346.079.989.125.891.908.443; Δυσκολεύει το πράγμα… Σε αυτή τη δυσκολία λοιπόν στηρίζεται όλο το τραπεζικό σύστημα και όλη η ασφάλεια στις συναλλαγές μας. Και να φανταστεί κανείς πως αυτός είναι ένας αριθμός με μόνο 21 ψηφία. Εδώ μιλάμε ότι ανακαλύφθηκε πρώτος αριθμός με 9,1 εκατομμύρια ψηφία! Φανταστείτε το μέγεθός του! Και μην ξεχνάτε πως μιλάμε για το απλό 10δικό σύστημα αρίθμησης που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή. Αντίστοιχα πιο δύσκολα προβλήματα προκύπτουν όταν μεταφέρουμε το πρόβλημα στο 16δικό σύστημα, οπότε φανταστείτε τι γίνεται στο 128δικό σύστημα που χρησιμοποιούν οι περισσότερες τράπεζες για την κρυπτογράφησή τους.

Καταλαβαίνετε τώρα πόση εμπορική αξία έχει η ανακάλυψη ενός ακόμα γιγάντιου πρώτου αριθμού. Πρόκειται για σπουδαία ανακάλυψη που εκτός από αυτή την εμπορική της αξία είναι ένα ακόμα βήμα προόδου για τους μαθηματικούς. Για το λόγο αυτό επί έναν αιώνα τώρα οι μαθηματικοί ψάχνουνε να βρούνε μια συνάρτηση, έναν αλγόριθμο που θα εντοπίζει τους πρώτους αριθμούς μέσα στο άπειρο χάος των ακεραίων αριθμών. Έναν αλγόριθμο που θα τους απαλλάσσει από την αναζήτησή τους μέσω της απλής σειριακής υπολογιστικής διαδικασίας που χρησιμοποιείται σήμερα. Αυτή η συνάρτηση, αυτός ο αλγόριθμος είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της μαθηματικής επιστήμης!

ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;

2006-11-23T20:22:00.000+02:00

Θυμάστε την παιδική σας ηλικία; Θυμάστε ποιοι ήτανε οι παιδικοί σας ήρωες στην τηλεόραση; Ήτανε ο Νιλς Χόλγκερσον, ο Ροζ Πάνθηρας, ο Φρου – Φρου, το Κογιότ με το Μπιπ – Μπιπ, ο Τομ και ο Τζέρι. Τους θυμάστε, έτσι δεν είναι; Για ανοίξτε ένα πρωινό την τηλεόραση σήμερα να δείτε τι βλέπουνε τα πιτσιρίκια σήμερα: Τρανσφόρμερς, Πόκεμον, Τζι-Αι-Τζο κλπ κλπ, παντού τα παιδικά μάτια βλέπουνε τερατομορφές με κέρατα που ξερνάνε φωτιές και σκοτώνουνε ό,τι κινείται!

Τις τελευταίες εβδομάδες τόσα και τόσα γράφτηκαν για το βιασμό της Βουλγάρας μαθήτριας στο σχολείου της Αμαρύνθου (εγώ την Αμάρυνθο δεν την ήξερα, με τον βιασμό την έμαθα), και για την αγριεμένη συμπεριφορά των σημερινών παιδιών στα σχολεία και στην καθημερινότητά τους. Για να δούμε όμως τι συμβαίνει και σήμερα τα πιτσιρίκια έχουνε αγριέψει. Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, να τα ρίξουμε δηλαδή όλα στην τηλεόραση και στα τραύματα που αφήνει στην παιδική ψυχή. Παίζει βέβαια τον ρόλο της. Με το να βλέπουνε κάθε μέρα φόνους και σκοτωμούς, με το να συμμετέχουν σε βιντεοπαιχνίδια γεμάτα αίμα, υποσυνείδητα αντιλαμβάνονται τη βία ως αποδεκτό τρόπο επίλυσης των διαφορών και την εφαρμόζουν στους τριγύρω τους. Μόνο αυτό όμως φταίει;

Εγώ πιστεύω πως η απάντηση βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στον χρόνο που οι γονείς τους ΔΕΝ διαθέτουν για να τα μεγαλώσουν. Ψάξτε μέσα σε μια σημερινή ελληνική οικογένεια (και σε άλλες χώρες τα ίδια χάλια συμβαίνουν αλλά ας μιλήσουμε για μας) και δείτε πόσο έχουνε αλλάξει οι καθημερινές συνθήκες ζωής από την εποχή που εμείς ήμασταν παιδιά. Εμένα ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Μεγαλώσαμε δυο αδέρφια σε μια οικογένεια που δούλευε μόνο ο ένας γονιός, ο πατέρας, και ένας μισθός τότε έφτανε για τη διαβίωσή μας. Δεν κάναμε βέβαια ποτέ μεγάλη και πολυτελή ζωή, όμως ποτέ δεν μας έλειψε τίποτα, ούτε το φαγητό από το τραπέζι, ούτε τα ρούχα μας, ούτε οι βόλτες μας. Άσε που πιστεύω πως τότε τρώγαμε και καλύτερα. Στο σχολείο έπαιρνα για κολατσιό έναν ντάκο, σταρένιο παξιμάδι με τριμμένη ντομάτα, λάδι και ρίγανη, πολύ πιο δυναμωτικό από τα τοστ, τα μπέργκερς και τις άλλες αηδίες που τρώνε σήμερα τα παιδιά…

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Σήμερα τα παιδιά δεν ζούνε, δεν μεγαλώνουν με τις μανάδες τους, απλούστατα επειδή οι μανάδες χρειάζεται να εργάζονται για να φέρει βόλτα η οικογένεια τα έξοδα του σπιτιού. Τα παιδιά μεγαλώνουνε στους παιδικούς σταθμούς όπου κάποια ξένη νηπιαγωγός προσπαθεί να αντικαταστήσει το χάδι και την αγκαλιά της μάνας ή τα κρατάνε τα πεθερικά και καταλήγουνε αυτά τα άμοιρα να φωνάζουνε μάνα τη γιαγιά τους! Πρόσφατα σε κάποια εκπομπή της ΝΕΤ αναφέρθηκαν στην κατακόρυφη αύξηση των αυτιστικών παιδιών σε όλη την Ευρώπη και το αποδίδουν στο ότι ένα μωρό σήμερα δεν βλέπει το βλέμμα της μάνας του για να μπορέσει να καταλάβει τη σημασία των ανθρώπινων εκφράσεων του προσώπου και να μάθει να εκφράζει έτσι συναισθήματα. Καταλήγει έτσι αυτιστικό. Δεν μπορεί κοιτάζοντας κάποιον στα μάτια να καταλάβει να αυτός χαίρεται, λυπάται, πονάει. Μεγαλώνει με μειωμένη αντίληψη κι αργότερα όταν έρθει η ώρα να πάει σχολείο δεν θα τα καταφέρει…

Εκεί εντοπίζω κυρίως το πρόβλημα. Στις αυξημένες «ανάγκες» (το βάζω σε εισαγωγικά επειδή δεν θεωρώ ανάγκη το κινητό τέταρτης γενιάς ή την τηλεόραση πλάσμα 42 ιντσών…) έχουνε εγκλωβίσει τον κόσμο στο κυνήγι του χρήματος. Αγοράζουμε πράγματα που δεν αναλογούν στο πορτοφόλι μας, χρεωνόμαστε για να ξεπληρώσουμε, θέλουμε ολοένα και περισσότερα, κι έτσι η νέα ελληνική οικογένεια παραμελεί το παιδί της, οι γονείς κάνουνε δυο δουλειές επειδή πρέπει να πληρώσουνε τις δόσεις του δανείου…

Θέλω να κάνω και μια παρένθεση: Ο τύπος στη φωτογραφία είναι ο Milton Friedman, ένας Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος που πέθανε πριν μερικές μέρες στα 94 χρόνια του. Μια μικρή ιδέα για το τι έκανε και τι ήθελε να κάνει θα βρείτε στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής (19/11/06). Πρότεινε δυο ριζοσπαστικές λύσεις σε προβλήματα που τα ζούμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα: Τα «κουπόνια εκπαίδευσης» και την «αρνητική φορολογία». Αντιγράφω:

- Αντί το κράτος να επιδοτεί απευθείας τα σχολεία (δημιουργώντας νοοτροπία «βρέξει – χιονίσει» στους καθηγητές) πρέπει να επιδοτεί απευθείας τους πολίτες για να εκπαιδεύονται. Οι μαθητές και οι γονείς τους να παίρνουν ένα κουπόνι εκπαίδευσης που αντιστοιχεί σε χρηματικό ποσό ίσο με τα έξοδα που θα έκανε η πολιτεία ανά σπουδαστή για ένα ακαδημαϊκό έτος. Αυτό οι γονείς το καταθέτουν στο σχολείο της αρεσκείας τους και το σχολείο εισπράττει από το κράτος το ποσό που αντιστοιχεί ανά σπουδαστή. Έτσι οι γονείς μπορούν να επιλέξουν δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο και ο ανταγωνισμός μπαίνει στην εκπαίδευση… Τα σχολεία θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις και όλοι όσοι απαρτίζουν τους μηχανισμούς μάθησης (διοικητικό προσωπικό, δάσκαλοι κλπ) δεν θα επαναπαύονται σε πάγιες κρατικές χορηγήσεις αλλά θα βελτιώνουν διαρκώς τις υπηρεσίες τους για να προσελκύσουν σπουδαστές!

- Πρότεινε επίσης την υιοθέτηση τους ελάχιστου εισοδήματος διαβίωσης. Αντί το κράτος να έχει ένα αφορολόγητο ποσό εισοδήματος και να βοηθά αλλιώς όσους βρίσκονται κάτω από αυτό, πιο απλή λύση είναι η απευθείας πληρωμή όσων βρίσκονται κάτω από αυτό. Αν π.χ. το αφορολόγητο είναι στις 10.000 ευρώ και κάποιος έχει εισόδημα 9.000 ευρώ, τότε το κράτος θα πρέπει να του δώσει 1.000 ευρώ. Έτσι βοηθιούνται οι ασθενέστεροι αλλά συμπυκνώνονται δυο διαδικασίες σε μία. Αντί άλλοι να μαζεύουν (εφορία) και άλλοι να μοιράζουν (ασφαλιστικά ταμεία) μπορεί να μειωθεί η γραφειοκρατία και να εξοικονομηθούν χρήματα για άλλες ανάγκες…

Πώς σας φάνηκε ο Milton Friedman; Σωστόοοοοος ! ! !

ΤΙ ΣΥΝΤΑΞΗ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΑΛΕΚΟ;

2006-11-14T15:14:00.000+02:00

Σκέφτεστε καμιά φορά τα χρόνια που θα είσαστε συνταξιούχοι; Θα κάθεστε στα καφενεία της γειτονιάς ή του χωριού σας και θα παίζετε πρέφα, η μόνη έγνοια σας θα είναι να μην ξεχάσετε την ώρα που θα πρέπει να πάρετε το φάρμακο για την πίεση, το ζάχαρο, το διαβήτη κι όλα τα καλά του Θεού που θα μας έρθουνε εκείνη την εποχή. Μην ανησυχείτε μήπως μέχρι εκείνη την ηλικία δεν προλάβετε να κάνετε πράγματα που ίσως ονειρεύεστε γιατί σας διαβεβαιώνω πως μεσολαβούν πολλά πολλά χρόνια ακόμα…

Και για να σοβαρευτούμε: Χρόνια τώρα ακούμε στις τηλεοράσεις και διαβάζουμε σε εφημερίδες ατέλειωτα μακροσκελή ρεπορτάζ για το περίφημο συνταξιοδοτικό πρόβλημα της χώρας μας και τι πρέπει να γίνει, για τις αυξήσεις των ορίων ηλικίας, για το ύψος των συντάξεων κι άλλα πολλά όμορφα πράγματα. Κανένας όμως από τους περισπούδαστους τεχνοκράτες που ασχολούνται με όλα αυτά, κανένας υπουργίσκος ή διευθυντής «αρμοδίων επιτροπών» δεν τολμάει να πει την αλήθεια: Το ασφαλιστικό σύστημα στη χώρας μας έχει ήδη καταρρεύσει! Έτσι όπως σας το λέω! Δεν κινδυνεύει απλώς με χρεοκοπία, έχει ήδη καταστραφεί. Και κανένας δεν τολμάει να το πει επειδή φοβούνται το πολιτικό κόστος. Ακόμα και οι τωρινοί κυβερνώντες, όπως έκαναν και οι προηγούμενοι, «συστήνουν επιτροπές σοφών» για να μελετήσουν τρόπους λύσης του προβλήματος, οι οποίες λύσεις θα εφαρμοστούν από την επόμενη (πάντα) κυβέρνηση!

Τα πράγματα είναι απλά: Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών ή αναλογιστικής επιστήμης για να δει κανείς την αλήθεια. Οι μεγαλύτερες αρρώστιες, τα χτικιά του ασφαλιστικού μας συστήματος είναι τέσσερις:
Α. Το δημογραφικό πρόβλημά μας: Δεν γεννάμε πολλά παιδιά. Τόσο απλά. Ο πληθυσμός μιας χώρας αυξάνεται με το τρίτο παιδί μιας οικογένειας. Δείτε γύρω σας και πείτε πόσοι γνωστοί σας έχουνε κάνει τρία τουλάχιστον παιδιά. Ελάχιστοι. Δεν εξετάζουμε το γιατί, τους λόγους πάνω κάτω τους ξέρουμε, αυτό που μας νοιάζει είναι το αποτέλεσμα. Οι θάνατοι στη χώρα μας είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις νέων ανθρώπων, οπότε ο πληθυσμός μας γηράσκει…
Β. Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις: Υπάρχουνε πάμπολλοι κλάδοι εργαζομένων στη χώρα μας που εξαιτίας κάποιων εξοργιστικών ρυθμίσεων του παρελθόντος εξασφαλίσανε την έξοδο από την ενεργή εργασία σε μικρή ηλικία. Κάποιοι πήρανε σύνταξη σε ηλικία μικρότεροι των 50 και σας διαβεβαιώνω πως αυτοί δεν είναι λίγοι. Έτσι αναγκάζεται το κράτος να τους πληρώνει συντάξεις για περισσότερα από 40 χρόνια, χώρια που πολλοί από αυτούς μετά τα 50 ξεκινάνε και δεύτερη παράνομη δουλειά παίρνοντας ταυτόχρονα σύνταξη. Και το εξοργιστικό είναι πως διαμαρτύρονται κιόλας επειδή λέει θα θιγούν τα περίφημα «κεκτημένα δικαιώματα»! Ποια δικαιώματα ρε άχρηστοι; Από πότε είναι δικαίωμα το να γίνεσαι κηφήνας εις βάρος των υπολοίπων; Ας μου δώσει κάποιος μια απάντηση.
Γ. Οι εισφοροδιαφυγές: Εδώ γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι. Το ξέρετε πως μεγάλοι κρατικοί οργανισμοί, μεγάλες ΔΕΚΟ χρωστάνε πολλά εκατομμύρια ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία; Η «τρύπα» του ασφαλιστικού συστήματος οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ίδιο το κράτος που επιτρέπει στις ΔΕΚΟ του να μην πληρώνουν τις εισφορές τους. Από την άλλη μεριά βέβαια κυνηγάει ανελέητα όσους ιδιώτες προσπαθήσουν να γλιτώσουν μια δυο δόσεις εισφορών. Κι εδώ βέβαια ο νόμος αποδεικνύει την ομοιότητά του με τον ιστό της αράχνης: Οι μεγάλες σφήκες (ΔΕΚΟ και λοιποί οργανισμοί) διαπερνούν τον ιστό και τον ξεσκίζουν, αλλά ο ιστός πιάνει τα μυγάκια και τα κουνουπάκια, τους κακομοίρηδες δηλαδή… Κι επιπλέον τα τελευταία χρόνια είχαμε την είσοδο στη χώρα μας εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικών μεταναστών οι οποίοι ως επί το πλείστον εργάζονται ανασφάλιστοι, παίρνοντας τη θέση από κάποιον Έλληνα που κανονικά θα δούλευε με νόμιμη ασφάλιση και επιβαρύνοντας τα ταμεία των ασφαλιστικών οργανισμών με διαφυγόντα έσοδα. (Προσοχή, η μομφή μου δεν είναι εναντίον των ξένων, οι ίδιοι στο κάτω κάτω δε φταίνε που οι εργοδότες τους θέλουν δουλεία από το προσωπικό τους και όχι νόμιμη εργασία, η μομφή είναι ακριβώς εναντίον των εργοδοτών που τους έχουνε καταντήσει έτσι…).
Δ. Τα κυκλώματα των ψεύτικων συνταγογραφήσεων: Κυκλώματα γιατρών, φαρμακοποιών, φαρμακευτικών εταιριών και άλλων συναφών κλάδων απομυζούν χρήματα από τα ταμεία για εικονικές περιθάλψεις, αγορές υλικών κλπ κλπ.

Τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ο πληθυσμός γερνάει συνεχώς, λεφτά δεν υπάρχουνε ούτε για να πληρωθούν οι τρέχουσες συντάξεις κι εμείς ακόμα εδώ καθόμαστε και συζητάμε αν θα ανεβεί το όριο πάνω από τα 65. Κούνια που μας κούναγε…

Για όλα αυτά φίλοι μου κοιτάξτε να κάνετε κάτι, ο καθένας για την πάρτη του, για να εξασφαλίσετε τα δύσκολα χρονάκια του καφενείου, γιατί αν περιμένετε να πάρετε συντάξεις, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι…

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΟΛΙΟΣ...

2006-11-11T22:20:00.000+02:00

Ετούτες τις μέρες στις ειδήσεις είχανε ως ένα από τα πρώτα θέματά τους τις εκλογές που γίνανε στις ΗΠΑ για τους αντιπροσώπους στο κογκρέσο και στη γερουσία τους. Παρουσίασαν μάλιστα ως πολυσήμαντο γεγονός το ότι ο Μπους «δέχτηκε κόλαφο» και ότι οι Δημοκρατικοί σάρωσαν και είναι θέμα χρόνου το πότε θα καταλάβουν και την προεδρία (σε δυο χρόνια με τη Χίλαρι).

Μην πιστεύετε τίποτα από όλα αυτά. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στον κόσμο ούτε τώρα ούτε σε δυο χρόνια που θα αναλάβουνε την κυβέρνηση οι Δημοκρατικοί. Και οι μεν και οι δε τα ίδια κακά θα κάνουν στον κόσμο. Μην ξεχνάτε πως ο Κλίντον ήτανε Δημοκρατικός αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε με Δημοκρατικότατο τρόπο να βομβαρδίσει τη Σερβία.

Πάντως είναι ενδιαφέρον (ιστορικώς) να δει κανείς πού έχει φτάσει το αμερικανικό κράτος. Ρωτήστε πολίτες από όλον τον υπόλοιπο κόσμο να σας πουν ποιους θεωρούν μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα. Στοιχηματίζω πως οι περισσότεροι θα απαντήσουν πως οι χειρότεροι όλων, η πληγή του πλανήτη, είναι οι Αμερικανοί. Και δεν εννοούμε βέβαια τους πολίτες των ΗΠΑ, τι φταίνε οι άνθρωποι, οι περισσότεροι από αυτούς είναι δέσμιοι του συστήματός τους, δουλεύουν πολλές ώρες με ελάχιστες μέρες άδειας, έχουν υποθηκευμένα τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους, και δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν να ανατρέψουν το κατεστημένο μέσα στο οποίο μάθανε να ζουν. Οι κατηγορίες είναι εναντίον των εκάστοτε συμμοριών (γιατί περί αυτού πρόκειται) που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο καταλαμβάνουν την εξουσία.

Θεσμοθέτησαν μάλιστα εδώ και χρόνια τη δωροδοκία ως τρόπο διεκπεραίωσης συμφερόντων μεγάλων εταιριών. Με ποιο τρόπο; Μα με τις χορηγίες προεκλογικών αγώνων φυσικά. Πώς λειτουργεί η αλυσίδα; Με απλό τρόπο: Πώς καθοδηγείται ο ψηφοφόρος; Με μεθοδευμένη πληροφοριοδότηση. Πώς το πετυχαίνουμε αυτό; Ελέγχοντας αυτά που βλέπει στην τηλεόραση. Πώς ελέγχουμε την τηλεόραση; Πληρώνοντας τους μεγαλο-καναλάρχες, τον Μέρντοκ και όλους τους υπόλοιπους. Πού βρίσκουμε τα χρήματα; Με λεφτά που θα μας δώσουν κάποιοι φίλοι μας… Κι όταν φτάσει η ώρα να καταλάβουμε την εξουσία, θα τους ανταποδώσουμε την εξυπηρέτηση. Τόσο απλά… Θα μου πείτε μήπως δεν συμβαίνει το ίδιο και σε ευρωπαϊκές χώρες, ή ακόμα και στην Ελλαδίτσα μας; Φυσικά και συμβαίνει αλλά σε πολύ λιγότερο βαθμό, και τουλάχιστον εμείς έχουμε την διακριτικότητα (ή την υποκρισία άραγε;) να το κάνουμε εν κρυπτώ… Ενώ οι Αμερικανοί δεν το κρύβουν, το έχουν εντάξει και στο σύνταγμά τους, και εμείς οι υπόλοιποι μάλλον οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε την ειλικρίνειά τους σε αυτό το θέμα.

Όπως και να έχει το πράγμα, με όποιο ευθύ ή πλάγιο τρόπο κατακτούν την εξουσία οι εκεί κυβερνώντες, η ουσία για τον υπόλοιπο κόσμο είναι πως καλό δεν πρόκειται να δει από αυτούς. Διάβασα μάλιστα αυτές τις μέρες ένα άρθρο που εξηγούσε ότι πολλοί Δημοκρατικοί υποψήφιοι κατέκτησαν τη νίκη στις πολιτείες τους μιμούμενοι τους Ρεπουμπλικάνους στη συμπεριφορά και στη στρατηγική τους: Δήλωσαν πολέμιοι των αμβλώσεων, δήλωσαν πως αντιπαθούν τους ομοφυλόφιλους, φόρεσαν καουμπόικες μπότες, πήραν όπλο στο χέρι για να ταυτιστούν με τον φοβισμένο αμερικανό που κοιμάται με την καραμπίνα πλάι του… Κι ο άμοιρος φοβισμένος κοσμάκης είδε στα πρόσωπά τους κάποιον που του μοιάζει. Έτσι τους ψήφισαν… Να πώς εξηγείται και εκεί το μεγάλο ποσοστό της αποχής. Σας θυμίζει άραγε κάτι; Μήπως τις δικές μας εκλογές; Ας μην αλλάξουμε θέμα όμως…

Πλάκα έχει κανείς να δει το εκτρωματικό εκλογικό σύστημα που έχουνε στις ΗΠΑ. Έχουνε μοιράσει οι δυο συμμορίες την πίτα με τέτοιο τρόπο που να αποκλείει οποιαδήποτε διαφορετική φωνή πάει να εμφανιστεί. Για να βγάλεις εκπρόσωπο στην αμερικάνικη βουλή ή στη γερουσία πρέπει να κερδίσεις την απόλυτη πλειοψηφία (50% + 1) σε μια πολιτεία. Που σημαίνει πως ένας υποθετικός τρίτος υποψήφιος πρέπει με την πρώτη του εμφάνιση να συγκεντρώσει αυτό το ποσοστό και οι δυο συμμορίτες αθροιστικά να μην φτάσουν στο 50%. Αδύνατον… Και μετά εδώ συζητάμε για απλή αναλογική. Εκεί το εκλογικό μέτρο δεν είναι ούτε 3% που έχουμε εδώ, ούτε 10% πού έχουνε οι Τούρκοι (για να μην μπορούν οι Κούρδοι να βγάζουν βουλευτές), αλλά 50%! Μάλιστα φίλοι μου, τόσο δημοκρατικά… Ας θεωρήσουμε ότι θα υπήρχε μια πολιτική άποψη που θα την υιοθετούσε περίπου το 10% των πολιτών, ένα υποθετικό Κ.Κ.Η.Π.Α. (Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής! – ακόμα και ως αρκτικόλεξο προκαλεί μειδίαμα θλίψης…), ένας τέτοιος σχηματισμός δεν θα εκπροσωπείτο ποτέ σε κάποιο σώμα εξουσίας, αφού είπαμε αν δεν έχεις 50% σε μια έστω πολιτεία δεν εκλέγεις εκπρόσωπο…

Αυτοί κυβερνάνε τον κόσμο λοιπόν. Κι επειδή πάντοτε τους χρειάζεται ένας τρόπος να ποδηγετούν τους ίδιους τους πολίτες τους, τι καλύτερο από τον εκφοβισμό; Και πώς κρατάμε φοβισμένο ένα έθνος; Μα φυσικά με έναν διαρκή πόλεμο εναντίον κάποιου που μας απειλεί. Παλιότερα είχανε το Βιετνάμ, την Κορέα, τη Νικαράγουα, τη Σερβία, πρόσφατα ανακάλυψαν την τρομοκρατία και είχαμε το Αφγανιστάν και το Ιράκ, να είσαστε σίγουροι πως θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Ο πυραμιδικός καπιταλισμός που εφαρμόζεται στο πλουσιότερο των κρατών ΠΑΝΤΑ χρειάζεται έναν πόλεμο για να συγκρατεί ήσυχους αυτούς που δεν μπορούν να ανελιχθούν στα ψηλά στρώματα της πυραμίδας. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη και πετυχημένη, υποθέτω σύντομα θα διδάσκεται και επισήμως στα πανεπιστήμια πολιτικών επιστημών…

ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΕ !

2006-11-08T21:19:00.000+02:00

Σίγουρα θα μάθατε τι μαγειρεύουνε στις Βρυξέλλες. Εκεί έχουνε μαζευτεί οι υπουργοί απασχόλησης της Ε.Ε. και κάθονται και συζητάνε για το πόσες μέρες και ώρες θα δουλεύουν οι υπάλληλοι στις επιχειρήσεις. Και κάπου εκεί όμορφα κι ωραία έπεσε η πρόταση να καθιερωθεί εβδομαδιαία εργασία 65 ωρών! Τόσο απλά… Να θεσμοθετηθεί εργασία 6 μέρες τη βδομάδα και 11 ώρες τη μέρα!

Την πρόταση τη ρίξανε στο τραπέζι οι Άγγλοι μαζί νομίζω με Ολλανδούς. Και μάλιστα ως επιχείρημα έθεσαν το γεγονός ότι ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία και δεν μπορεί να εμποδιστεί η ισχύς μιας τέτοιας εργασιακής σύμβασης από τη στιγμή που θα έχει υπογραφεί σε ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Φτάνουμε λοιπόν στο ζουμί της υπόθεσης: η σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου… Φανταστείτε την στιγμή της υπογραφής της σύμβασης. Η πιθανότητα που έχει ο εργαζόμενος (που έχει μεγάλη ανάγκη από δουλειά, εννοείται…) να αντιπαρατεθεί με ίσους όρους απέναντι στον εργοδότη του είναι ίση με την πιθανότητα που έχει ο στρατός της Μάλτας να αποκρούσει ενδεχόμενη απόβαση των ΗΠΑ στο νησί!

Ουδόλως όμως αυτό απασχολεί τους τεχνοκράτες που στρογγυλοκάθονται στις πολυθρόνες των Βρυξελλών και αποφασίζουν για τον κοσμάκη. Και να φανταστεί κανείς πως διαρκώς οι ηγέτες της σημερινής Ευρώπης επαίρονται για την εύρωστη οικονομία της… Ναι μεν το ευρώ μπορεί να καλπάζει, αλλά τα κέρδη από την κυριαρχία του πολύτιμου νομίσματός μας (χμμμμ…) τα καρπώνονται λίγοι. Είναι οι όμιλοι πολυεθνικών εταιριών που έχουνε δυναστεύσει όλους τους τομείς του εμπορίου και που έχουνε πλέον αποκτήσει τόσο μεγάλη ισχύ που μπορούν και επηρεάζουν τις αποφάσεις αυτών που θα έπρεπε να τους ελέγχουν! Αμφιβάλλει κανείς πως μια εταιρία που απασχολεί π.χ. 250.000 εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη, λύνει και δένει μέσα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκβιάζοντας με μαζικές απολύσεις; Απλώς υπάρχει ακόμα η βιτρίνα του κοινωνικού προσώπου της Ε.Ε., ίσα – ίσα για να μην ξεφτιλιστεί η ιδέα της.

Και ποια η απάντηση σε όλα αυτά; Μην ακούσω για κοινωνικούς αγώνες, διαδηλώσεις, φασαρίες, φωτιές στις τράπεζες κι άλλα τέτοια χαζά. Αυτά είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Με πρόσχημα το πρόβλημα της τρομοκρατίας και της ασφάλειας έχουνε ήδη μπει τόσοι περιορισμοί στην ιδιωτική μας ζωή και στις καθημερινές μας ελευθερίες. Δεν μας χρειάζονται περισσότεροι! Η λύση στο πρόβλημα είναι η αλλαγή του τρόπου σκέψης μας. Ο κόσμος πρέπει να απαγκιστρωθεί από δουλειές που μοιάζουν με δουλείες. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Όμως η στροφή στην ιδιωτική πρωτοβουλία είναι μια καλή λύση. Η απεξάρτηση από κολλήματα του τύπου «να σπουδάσει το παιδί, να βρει και μια καλή δουλειά σε τράπεζα, να προκόψει…». Το παιδί δε θα προκόψει με μια δουλειά σε τράπεζα. Το καταλάβανε οι τραπεζικοί υπάλληλοι και την κάνουνε με ελαφρά πηδηματάκια.

Α, και μην ξεχνάμε: Για να μην είμαστε στη θέση της Μάλτας, να πάψουμε να υποκύπτουμε σε ψεύτικες επιθυμίες που μας βάζουνε στο μυαλό οι εξυπνακίστικες διαφημίσεις της τηλεόρασης. Για παράδειγμα, γιατί να σου μπει στο μυαλό να αγοράσεις μια τηλεόραση Plasma των 3.000 ευρώ; Να μην έχεις τα λεφτά, να πάρεις δάνειο, να χρωστάς στην τράπεζα, να βρίσκεσαι σε ανάγκη και όταν έρθει η ώρα να υπογράψεις τη σύμβαση εργασίας με το αφεντικό σου, θα νοιώσεις σαν τον άμοιρο Μαλτέζο που θα φυλάει σκοπιά σε κάποιο ακρωτήρι και θα δει τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ να πλησιάζουν…

Σύγχρονοι τρόποι απάτης!

2006-10-07T21:07:00.000+03:00

ΚΙΝΗΤΑ – ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ – ΔΑΝΕΙΑ ! ! ! Έχετε παρατηρήσει πως αυτά είναι τα προϊόντα που διαφημίζονται σχεδόν αποκλειστικά στις τηλεοράσεις; Εννέα στις δέκα διαφημίσεις αφορούν αυτές τις τρεις κατηγορίες προϊόντων! Ψάξατε ποτέ να βρείτε το γιατί; Θα προσπαθήσω να σας πω το πώς γίνεται όλη η δουλειά δε βάρος του άμοιρου καταναλωτή…

Κοινό χαρακτηριστικό των τριών αυτών κατηγοριών είναι ότι πρόκειται για προϊόντα των οποίων η εξόφληση απαιτεί τακτικές (συνήθως μηνιαίες) καταβολές δόσεων. Αυτό είναι το κλειδί για την ύπαρξη και την επιβίωση μιας εταιρίας στο δύσκολο και ανταγωνιστικό περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης που έφτασε στην πόρτα μας και δεν το πήραμε χαμπάρι. Οι τεχνοκράτες που διοικούν και σχεδιάζουν τις πρακτικές των εταιριών που εμπορεύονται αυτά τα προϊόντα, έχουν διδαχθεί στις περίφημες «σχολές διοίκησης επιχειρήσεων» ότι πρωτίστως πρέπει να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα της επιχείρησης. Άρα πρέπει να βρουν πελάτες που θα καταβάλλουν σταθερά ένα ποσό χρημάτων, ώστε να εξασφαλίσουν το «έχει λαμβάνειν» για την εταιρία τους. Όλο το διαφημιστικό τους οπλοστάσιο λοιπόν έχει προσανατολιστεί ώστε να επιτύχουν αυτό το στόχο.

Ας πάρουμε κάθε μια κατηγορία χωριστά. Πρώτα από όλα τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας. Περιορίζομαι στο να σχολιάσω τον τρόπο λειτουργίας των εταιριών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα αφού αυτό μας αφορά άμεσα. Και οι τρεις εταιρίες (βγάζω έξω την Q αφού ακόμα ουσιαστικά βρίσκεται σε βρεφική ηλικία και δεν κατέχει παρά ένα πολύ μικρό κομμάτι της πίτας) ακολουθούν όμοιες πρακτικές. Πριν 15 περίπου χρόνια και έχοντας αντιληφθεί τον τεράστιο και σίγουρο τζίρο που επρόκειτο να υπάρξει στον τομέα τους, επένδυσαν τεράστια ποσά και εγκατέστησαν κεραίες σε κάθε βουνοκορφή της χώρας μας. Παλιότερα λέγανε πως στην ελληνική ύπαιθρο όπου κι αν κοιτάξεις θα δεις ένα βουνό με ένα άσπρο εκκλησάκι να ξεχωρίζει στην κορυφή του. Σήμερα όπου κι αν ρίξεις το βλέμμα σου βλέπεις βουνοκορφές με μεταλλικά τέρατα που σκίζουν τον ουρανό. Άσε που βάζουν και κρυμμένες κεραίες μέσα στις πόλεις για να μπορέσουν να «σηκώσουν» τον μεγάλο όγκο δεδομένων που πλέον διακινούν. Ας μην ασχοληθούμε όμως με τα τυχόν προβλήματα υγείας που προκαλούν, δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Το κόστος όλων αυτών των εγκαταστάσεων αποσβέστηκε μέσα στα επόμενα χρόνια και τώρα πλέον απλώς εισπράττουν και ξοδεύουν μόνο για κάποιες χρειαζούμενες αναβαθμίσεις για να πουλήσουνε και «νέα» προϊόντα και «υπηρεσίες». Χρεώνουν όμως παρ’ όλα αυτά με υπέρογκα ποσά υπηρεσίες για τις οποίες εκείνοι δεν έχουνε κανένα κόστος, π.χ. για την αποστολή ενός SMS. Το SMS δεν τους κοστίζει τίποτα. Το δίκτυο εκτελεί αυτόματα την αποστολή, χωρίς να καταναλώνει ούτε καν περισσότερη ενέργεια, χωρίς να έχει φθορά λόγω ενδεχόμενης μηχανικής καταπόνησης. Το ίδιο συμβαίνει και με τις συνομιλίες ή με την μεταφορά δεδομένων. Δεν ισχυρίζομαι πως οι όλα αυτά πρέπει να γίνονται δωρεάν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρεώνονται με τις ληστρικές χρεώσεις των σημερινών τιμολογίων.
Εξασφαλίζοντας λοιπόν αυτά τα υπέρογκα κέρδη με τις υπερκοστολογήσεις, έχουν άφθονο διαθέσιμο χρήμα για να ρίξουνε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, σε ολοσέλιδες λαμπερές καταχωρήσεις στον έντυπο τύπο, σε διάφορων μορφών χορηγίες που υποτίθεται πως καλύπτονται από κάποιο μανδύα κοινωνικής παροχής. Σκοπός όλων αυτών είναι να πιπιλίσουν τα μυαλά των καταναλωτών και να τους κάνουν να αποδεχτούν τις καταπληκτικές προσφορές τους. Δίνουν «δωρεάν» συσκευές αν συνδεθείς με το τάδε απίστευτο πακέτο «δωρεάν» χρόνου ομιλίας (που όπως είπαμε πιο πάνω δεν τους κοστίζει τίποτε), αλλά με την προϋπόθεση πως θα κάνεις ετήσιο συμβόλαιο. Άσε το άλλο το εξωφρενικό: τις νέες «παροχές» που προσφέρουν στους καινούργιους πελάτες τους δεν τις απολαμβάνουν και οι παλιοί! (Θα το δούμε αυτό αργότερα και στις εταιρίες αυτοκινήτων και στις τράπεζες. Μην εκπλήσσεστε, όλοι στα ίδια πανεπιστήμια σπούδαζαν, σιγά μην διέφεραν οι πρακτικές τους…)
Έτσι λοιπόν οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας με άφθονο και πανάκριβο τηλεοπτικό χρόνο εθίζουν νέους κυρίως καταναλωτές στην εξάρτηση από τα κινητά. Πάτε σε ένα γυμνάσιο και δείτε 13χρονα και 14χρονα πιτσιρίκια με κινητά. Θα μου πείτε αυτά φταίνε; Οι γονείς τους που τους παίρνουνε λέει κινητό για να ξέρουν ανά πάσα στιγμή πού είναι το καμάρι τους. Πού θα είναι; Το πρωί στο σχολείο, την υπόλοιπη μέρα με την οικογένειά τους θα είναι. Τι το θέλουνε το κινητό; Χώρια που ένα πιτσιρίκι άμα θέλει να ξεστρατίσει θα το κάνει όσο κι αν το καλείς στο κινητό του.
Έτσι λοιπόν έχουμε ένα καρτέλ τριών εταιριών (είναι της μόδας αυτές τις μέρες η λέξη αυτή, ε;) που εφαρμόζοντας την ίδια εμπορική πολιτική αισχροκερδούν σε βάρος της τσέπης μας. Με το κράτος στην καλύτερη περίπτωση ανίκανο παρατηρητή και στην χειρότερη ικανό συνεργό των πρακτικών τους.

Για να δούμε τώρα τι συμβαίνει στα αυτοκίνητα. Τα ίδια κι απαράλλαχτα, μόνο που εδώ οι εμπορικές πολιτικές δεν περιορίζονται στα γεωγραφικά μας σύνορα επειδή οι εταιρίες που τα εμπορεύονται πωλούν το ίδιο προϊόν παγκοσμίως, άρα οι πολιτικές τους είναι παγκόσμιες. Εμάς όμως η γειτονιά μας είναι που μας νοιάζει, άρα ας δούμε τι γίνεται εδώ.
Ο απίστευτος Ελληνάρας έχει το κόμπλεξ της μικροφαλλίας. Θέλει να αποκτήσει κάτι που θα μεγεθύνει το πέος του, ψάχνει διαρκώς μια προέκταση. Τι καλύτερο λοιπόν από ένα αστραφτερό καταλυτικό καμάρι… Και μάλιστα όχι ένα για να μεγαλώσουμε το πέος όλης της οικογένειας. Όχι. Πρέπει το κάθε μέλος της οικογένειας να μεγεθύνει το δικό του πέος, άρα αυτοκίνητο για όλους. Μετά λέμε γιατί έχουμε κυκλοφοριακό πρόβλημα στις πόλεις μας. Πώς να μην έχουμε; Αφού οι πόλεις φτιάχτηκαν με δρόμους που σηκώνουν το 1/3 των αυτοκινήτων που υπάρχουν σήμερα. Τέλος πάντων, ας επανέλθουμε στο θέμα μας…
Κι εδώ πέφτει πολύ διαφήμιση, κυρίως στην τηλεόραση και στις εφημερίδες, ειδικά στις κυριακάτικες εκδόσεις τους. Εκεί αν έχετε προσέξει υπάρχουνε οι ολοσέλιδες καταχωρίσεις, εκεί υπάρχουνε κατά καιρούς και ειδικά ένθετα για να ενημερωθεί (υποτίθεται) ο πολίτης για τις νέες τάσεις της αυτοκίνησης. Στις τηλεοράσεις πάλι τα σποτάκια για τα αυτοκίνητα ποικίλλουν αλλά έχει πλάκα το ότι δείχνουν το αστραφτερό κινούμενο που διαφημίζουν να τρέχει σε απέραντες ευθείες (πάντοτε χωρίς άλλα αυτοκίνητα τριγύρω), ή να σκαρφαλώνει βράχους και βουνά αν πρόκειται για τζιπ. Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τη σκληρή πραγματικότητα που σε θέλει μποτιλιαρισμένο σε μια τεράστια ουρά να τρως το καυσαέριο του μπροστινού και να βλαστημάς την ώρα που καθόσουν στο τιμόνι. Θα ήθελα να ήξερα τι έπιασε τους Έλληνες κι αρχίσανε να αγοράζουν μανιωδώς οχήματα 4 επί 4. Πόσες φορές το χρόνο ένας κάτοικος της Αθήνας ή μια άλλης πόλης θα χρειαστεί να πάει σε τόσο δύσβατο δρόμο που μόνο ένα τετρακίνητο θεριό θα μπορέσει να τον μεταφέρει; Πες 4 με 5 φορές το χρόνο αν είναι κανένα οργισμένο γερόντι που νομίζει πως θα εξερευνήσει τον κόσμο. Κι όμως… Τους βλέπεις και χώνουνε τόσα λεφτά για να τα αγοράσουνε.
Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Οι διαφημίσεις λοιπόν στα αυτοκίνητα πάντοτε τονίζουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, το οποίο παρουσιάζεται ως καινοτομία. Αυτό είναι κανόνας στην αγορά αυτοκινήτου. Ένα όχημα αποτελείται από εκατοντάδες εξαρτήματα με διαφορετικές ιδιότητες, ο πελάτης όμως αποδεδειγμένα θα αποφασίσει ποιο θα αγοράσει από ένα ή δύο το πολύ ξεχωριστά που του παρουσιάζουν ότι έχει. Για παράδειγμα κάποτε η Nissan διαφήμιζε ότι το Primera είχε πίσω οθόνη και αισθητήρα παρκαρίσματος που σφύριζε όταν πλησίαζες το πίσω όχημα ή κάποιο εμπόδιο. Αυτό παρουσιαζόταν λες και ήταν το φάρμακο κατά του AIDS. Αν εσύ βρε άχρηστε οδηγέ δεν νοιώθεις να παρκάρεις το αμάξι σου, ο αισθητήρας θα σε σώσει; Ήταν αυτός λόγος για να διαλέξεις αυτοκίνητο; Ή το X-Trail είχε λέει κάμερα στο μπροστινό παρμπρίζ για να καταγράφεις τις διαδρομές σου… Και η διαφήμιση έδειχνε ζέβρες να τρέχουν σε μια στέπα! Εντυπωσιάζεται λοιπόν ο κακομοίρης και το αγοράζει για την κάμερα. Βρίσκεται ξαφνικά μποτιλιαρισμένος στην Κατεχάκη και ψάχνει να βρει πού πήγαν οι ζέβρες της διαφήμισης!
Το εντυπωσιακό και θλιβερό βέβαια είναι πως οι περισσότεροι δανείζονται χρήματα για να αγοράσουν αυτοκίνητο. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός πως η αγορά αυτοκινήτου δεν γίνεται για να καλύψει μια ανάγκη αλλά μια επιθυμία. Καταλήγουν έτσι οι περισσότεροι να κάνουν μέσω τραπεζών (γιατί εκεί θα καταλήξουμε) μακροχρόνια συμβόλαια αποπληρωμής τέτοιων δανείων, με συμβάσεις μεσαιωνικού τύπου. Χαρακτηριστικά να σας πω πως αναφέρουν πως αν δεν πληρώσεις εμπρόθεσμα μια από τις δόσεις η τράπεζα δύναται να σου κατακρατήσει το όχημα (γιατί αν δεν το ξέρατε σε αυτήν ανήκει μέχρι και την αποπληρωμή της τελευταίας δόσης), ενώ σε περίπτωση τέτοια δεν σου επιστρέφονται χρήματα από αυτά που έχεις ήδη πληρώσει, αφού θεωρούνται ως ενοίκιο για το χρονικό διάστημα που χρησιμοποίησες το αυτοκίνητο! Τέτοια ευτράπελα… Αυτό μάλιστα το κάνουν κατά το τελευταίο συνήθως έτος της αποπληρωμής, αφού τότε τους συμφέρει. Γιατί να κατάσχουμε το αυτοκίνητο του κακομοίρη κατά το πρώτο έτος, αφού ακόμα έχουμε να παίρνουμε μπόλικα απ’ αυτόν.

Φτάνουμε λοιπόν στο αποκορύφωμα της μπαγαποντιάς. Φτάνουμε στα τραπεζικά προϊόντα και στο πώς αυτά σερβίρονται στον καταναλωτή. Αυτές τις ημέρες ήρθε στην Αθήνα μια επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρμόδια για τα θέματα του ανταγωνισμού, και αποκάλυψε με επιτηδευμένα ευπρεπή τρόπο αυτό που όλοι ξέρουμε: την ύπαρξη συμπαιγνίας και καρτέλ στο χώρο των ελληνικών τραπεζών. Λες και μας είπε κάτι καινούργιο…
Από πού να αρχίσω για να σχολιάσω την καταλήστευση; Από τη χαώδη διαφορά μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων; Αμφιβάλλω αν οι τράπεζες της Ουγκάντα εμφανίζουν τέτοια ψαλίδα. Καταθέτοντας χρήματα να παίρνεις στην καλύτερη περίπτωση 1,5% ενώ λαμβάνοντας δάνειο να χρεώνεσαι με επιτόκιο μέχρι και 9%, άσε τις πιστωτικές κάρτες που φτάνουν σε διψήφια νούμερα. Κι αυτό το κάνουν όλες οι τράπεζες ταυτόχρονα! Η τέλεια συνεννόηση. Ανταγωνισμός; Τι φρούτο είναι αυτό; Πλάκα μας κάνετε;
Έχει τύχει να διαβάσετε τους γενικούς και ειδικούς όρους ενός δανειοληπτικού συμβολαίου; Μεσαίωνας! Υπάρχει μέσα οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε ώστε να αποκλείσουν την πιθανότητα ο δανειολήπτης να σηκώσει κεφάλι και να διαμαρτυρηθεί για οτιδήποτε. Αναφέρω χαρακτηριστικά: Σε οποιαδήποτε αντιδικία σχετική με την εν λόγω σύμβαση, απόλυτη αρμοδιότητα για την επιδίκασή της είναι τα δικαστήρια των Αθηνών. Ξέρετε γιατί το βάζουν αυτό; Για να μην μπορεί εύκολα ο κάτοικος π.χ. των Σερρών ή της Ξάνθης να αντιδικήσει μαζί τους αφού ξέρει πως θα επιβαρυνθεί με έξοδα μετάβασης στην πρωτεύουσα, άσε που οι δικηγόροι τους προσπαθούν να αναβάλλουν την εκδίκαση της υπόθεσης ώστε ο πελάτης να υποχρεωθεί να κάνει το ταξίδι πολλές φορές, μέχρι να παραιτηθεί από την αξίωσή του. Τα οποιαδήποτε δικαστικά έξοδα επίσης επιβαρύνουν πάντοτε τον δανειολήπτη, το γράφουν μέσα κι αυτό! Και τόσα άλλα…
Την ιστορία με τα πανωτόκια φαντάζομαι πάνω – κάτω την ξέρετε. Όσοι από εσάς γνωρίζουν μαθηματικά θα καταλαβαίνετε πολύ καλά τη διαφορά που έχει το τελικό αποτέλεσμα του ανατοκισμού, όσο συμπιέζεται ο χρόνος αυτού του ανατοκισμού. Αν μπορούσαν θα έκαναν ανατοκισμό του κεφαλαίου κάθε μέρα οι αλήτες! Τι κι αν έχουν βγει καταδικαστικές αποφάσεις από δικαστήρια για το θέμα αυτό; Αδιαφορούν. Επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου. Ξέρετε πόσες οικογένειες έχουνε φτάσει στην καταστροφή από αυτήν την υποτίθεται νόμιμη αλητεία; Πόσα σπίτια και πόσες περιουσίες βγήκαν σε πλειστηριασμό όταν οι ιδιοκτήτες τους πνίγηκαν από το βραχνά των ανατοκισμένων δανείων τους;
Με τον τρόπο αυτό λοιπόν αισχροκερδούν και αυτοί. Αν δείτε αποτελέσματα ισολογισμών των ελληνικών τραπεζών θα δείτε απίστευτα κέρδη, δυσανάλογα με τα οικονομικά δεδομένα της εποχής μας. Αντλούν έτσι λοιπόν τεράστια κεφάλαια και άνετα ρίχνουν μπόλικο χρήμα σε διαφήμιση. Βάζουν τον κόσμο να παίρνει εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, φοιτητοδάνεια κλπ κλπ… Άκουσον, άκουσον… Να πάρεις λέει δάνειο για να πας διακοπές! Δεν έχεις λεφτά για διακοπές; Κάτσε σπίτι σου! Συλλογίσου την ώρα που θα παίρνεις το καράβι να γυρίσεις πίσω. Οι διακοπές θα έχουνε γίνει καπνός κι εσύ θα πρέπει να δουλεύεις όλο το χειμώνα, να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι για να τους ξεπληρώσεις! Ούτε εδώ κρατικός παρεμβατισμός! Τίποτα…
Μετά σου λένε πως οι τράπεζες είναι οι στυλοβάτες της οικονομίας μας, και πως είναι η ατμομηχανή της ανάπτυξης κι άλλες τέτοιες μπούρδες…

Δύσκολα ίσως ένα άρθρο σαν αυτό μπορεί να αλλάξει την κατάσταση. Αν μπορείτε όμως μιλήστε για όλα αυτά σε κάποιον φίλο σας πριν αυτός αποφασίσει να κάνει συμβόλαιο κινητής τηλεφωνίας, πριν αγοράσει αυτοκίνητο ή πριν συμβληθεί με μια τέτοια μεσαιωνική σύμβαση με κάποια τράπεζα… Ίσως σας ευγνωμονήσει κάποτε!

11-5-2003 Η νύχτα της Ριζούπολης

2006-09-21T00:17:00.000+03:00

Ακούσατε, ακούσατε ! ! ! «Οι ελληνικές ομάδες στα κύπελλα Ευρώπης!» Μια παράσταση με πολύ γέλιο, μια αληθινή φαρσοκωμωδία που κάθε τέτοια εποχή κάθε χρόνο μας προσφέρεται δωρεάν στις μικρές μας οθόνες από το MEGA μέχρι πέρυσι, φέτος από τη ΝΕΤ και το Supersport.

Θα ήθελα να ήξερα για ποιο λόγο παλεύουν κάθε χρόνο οι μικρομεσαίες ομάδες της χώρας μας να πάρουνε το εισιτήριο για το κύπελλο UEFA. Να πάνε να κάνουνε τι; Άντε πες πως μια καλή δικαιολογία για τους μεγάλους που παλεύουν για τις θέσεις του Champions League είναι τα οφέλη που θα έχουνε. Εκεί υπάρχει το χρήμα από την UEFA, το χρήμα από τα τηλεοπτικά και τις διαφημίσεις, άσε που μπορεί καμιά φορά να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να κάνει super εμφάνιση κανένα ταλεντάκι τους για να το μοσχοπουλήσουν. Οι υπόλοιποι όμως τι πάνε να κάνουνε;
Έτσι και φέτος μαζέψαμε γκολάκια μπόλικα. Να έχουμε να βλέπουμε το χειμώνα και να γελάμε.

Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ; Θα σας τα αναλύσω όλα σιγά σιγά…

Τα πράγματα πήραν αυτή την τροπή πριν 8 με 10 περίπου χρόνια. Ήταν η εποχή που το Champions League έπαιρνε τη σημερινή του μορφή και οι γραφειοκράτες της UEFA κατάλαβαν πως η τηλεόραση ήτανε το μέλλον του ποδοσφαίρου (και της τσέπης τους φυσικά…). Τα έβαλαν κάτω λοιπόν και σχεδίασαν ένα κύπελλο Ευρώπης που θα πριμοδοτεί τους ισχυρότερους (βλέπε γκρουπ δυναμικότητας) και εμπορικότερους συλλόγους κάθε χώρας και θα έχει ως σκοπό να μεταδίδονται όσο περισσότεροι αγώνες γίνεται. Έτσι λοιπόν θεσμοθέτησαν το Champions League και αποφάσισαν να ανταμείβουν με αμύθητα ποσά όσους συμμετέχουν και προχωράνε. Αυτό ακριβώς και ήταν η τραγωδία των τοπικών πρωταθλημάτων σε χώρες ανάλογου πληθυσμού με την Ελλάδα. Τι συνέβη λοιπόν;

Σε κάθε χώρα τη μυρίστηκαν τη δουλειά από νωρίς οι αετονύχηδες πρόεδροι των μεγάλων συλλόγων. Ρίξανε λοιπόν λεφτά να ισχυροποιήσουνε τις ομάδες τους με σκοπό να συμμετάσχουν στο μεγάλο φαγοπότι. Αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν όλοι. Το πέτυχαν μόνο εκείνοι που είχαν ομάδες με ισχυρό λαϊκό έρεισμα, με λίγα λόγια μπόλικους πελάτες. Με τον τρόπο αυτό ξεχώρισαν: Στην Αγγλία η Μάντσεστερ, η Άρσεναλ και η Λίβερπουλ (εξαίρεση αποτελεί η Τσέλσι που είναι εκτρωματική κατασκευή ενός ρώσικου λαμόγιου που τα κονόμησε την ώρα του χαμού στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.). Στην Ισπανία η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα. Στην Ιταλία η Γιουβέντους και η Μίλαν. Στην Γερμανία η Μπάγερν (και μόνο αυτή ουσιαστικά). Εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα αποτελεί η Λυών που παρότι δεν διαθέτει εκατομμύρια οπαδών στην Γαλλία κατάφερε να εκμεταλλευθεί την απουσία μιας ηγεμονικής δύναμης στην χώρα αυτή και ξεχώρισε (οι Μπορντό, Π.Σ.Ζ. και Μονακό διακρίνονται από παραλυσία και καρκινοβατούν τα τελευταία χρόνια). Σε όλες αυτές τις χώρες τα τελευταία χρόνια πρωτάθλημα παίρνουνε αυτοί και μόνο αυτοί... Ψάξτε το και θα δείτε!

Για να φτάσουμε όμως και στην Ελλαδίτσα μας. Τι κάναμε εδώ; Εδώ υπήρχε από εκείνη ακόμα την εποχή μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Όλοι οι άλλοι υπήρχαν και υπάρχουν για να γίνεται πρωτάθλημα. Αυτοί λοιπόν ρίξανε τα λεφτά και ξεφύγανε από τη πλέμπα των υπολοίπων. Έφτασαν να συναγωνίζονται μανιωδώς ο ένας τον άλλο για τα πρωταθλήματα και για τις αντίστοιχες συμμετοχές στο Champions League. Στον συναγωνισμό αυτό νικητής βγήκε ο Ολυμπιακός που κατάφερε να βάλει από κάτω τον αντίπαλό του και να του πάρει 7 συνεχόμενες κούπες. Οι Παναθηναϊκοί άρχισαν να αισθάνονται μειονεκτικά, κομπλεξαρισμένοι που δεν μπορούσαν να παλέψουν πια τον αιώνιό τους αντίπαλο. Την έβδομη λοιπόν χρονιά, το 2003, αποφάσισαν να τα δώσουν όλα. Είχανε καλή ομάδα, πήραν και 2-3 παιχτάκια στις μετεγγραφές, πήρανε κεφάλι από την αρχή του πρωταθλήματος και οδηγούσαν την κούρσα όλο τον χειμώνα.

Μέχρι που φτάσαμε στη βραδιά του Αγίου Βαρθολομαίου στη Ριζούπολη. Οι πράσινοι έχοντας σηκώσει κεφάλι και αφού όλον τον χρόνο ήτανε μπροστά στην βαθμολογία, εμφάνισαν συμπτώματα αλαζονείας. Διαλαλούσαν πριν τον αγώνα στις εφημερίδες πως θα πάνε για το διπλό, να πάρουνε πρωτάθλημα με διαφορά για να αποδείξουνε πως τόσα χρόνια ο Ολυμπιακός δεν το άξιζε. Όλα αυτά μέχρι την ώρα που πατήσανε το πόδι τους στη Ριζούπολη. Τη συνέχεια την ξέρετε όλοι. Από τη στιγμή που ο μέγας Τζιοβάννι έκανε το 1-0 στο 2ο λεπτό το ποτάμι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω…

Την νύχτα της 11/5/2003 ήρθε το τέλος της ιστορίας των «αιωνίων». Στα επόμενα χρόνια μόνο ως μακρινή ανάμνηση θα αφηγείται από τους μεγάλους στους απογόνους τους. Μετά από εκείνη τη μέρα υπάρχει μόνο μια εναπομείνασα υπερδύναμη στα όρια του ελληνικού χώρου, υπό την ηγεμονία της οποίας οι υπόλοιποι θα πρέπει να συνηθίσουν να ζουν!

Έχει δημιουργηθεί ένα status quo από το οποίο δύσκολα θα μπορέσει να απεμπλακεί ο Παναθηναϊκός και όλα τα υπόλοιπα μέλη της πλέμπας. Πείτε μου αλήθεια, φαντάζεστε π.χ. την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ να παίρνουν πρωτάθλημα; Μόνο χαμόγελα συμπάθειας και συμπόνιας φέρνει μια τέτοια πρόταση όταν διατυπώνεται από κάποιον οπαδό τους. Ακόμα και ο τέως «αιώνιος», ο Παναθηναϊκός δεν έχει ακόμα καταλάβει την πανωλεθρία που υφίσταται. Αυτό θα φανεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Την τελευταία δεκαετία για ποιον λόγο ένα πιτσιρίκι να γίνει Παναθηναϊκός; Ή ΑΕΚ ή ΠΑΟΚ; Για να το κοροϊδεύουνε τα υπόλοιπα παιδάκια στο σχολείο; Η γενιά Ολυμπιακών (άρα νέων πελατών) που έφερε η κόκκινη επταετία και η τωρινή συνέχειά της θα εμφανιστεί μέσα στα επόμενα 5 με 6 χρόνια. Αν μέχρι τότε ο Παναθηναϊκός ή κάποιος άλλος δεν καταφέρει να αλλάξει την κατάσταση τότε το status quo θα είναι μη αναστρέψιμο.

Τι σχέση έχουν τώρα όλα αυτά με τις εμφανίσεις μας στα κύπελλα Ευρώπης; Εμ, έχουν και παραέχουν. Ορίστε πώς:

Ο μεν Ολυμπιακός, έχοντας εξουδετερώσει τους εν Ελλάδι αντιπάλους τους και έχοντας ξεφύγει μια ταχύτητα από αυτούς, καταφέρνει να κερδίζει τα πρωταθλήματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Έτσι στα ρουτινιάρικα γι’ αυτόν Κυριακάτικα ματς δεν συναντά καμιά σοβαρή αντίσταση και δεν «προπονείται», δεν σμιλεύεται αρκετά ώστε να μπορεί να σταθεί επάξια όταν συναντά σοβαρούς αντιπάλους εκτός των συνόρων. Αντίθετα στα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κάθε αγωνιστική φτύνουνε περισσότερο αίμα για να πάρουνε τη νίκη. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως το Μπαρτσελόνα – Βαλένθια της επόμενης Κυριακής δεν είναι απείρως δυσκολότερο για τη Βαλένθια από το ματς με την Ρόμα την επόμενη Τετάρτη για το Champions League;

Από την άλλη πάλι μεριά οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες έχοντας αντιληφθεί τη μαύρη μοίρα τους αρκούνται στα λίγα. Λεφτά δεν ρίχνουν, ακόμα κι αν έχουνε κανέναν καλό παίχτη κοιτάζουν πώς θα τον μοσχοπουλήσουν στον Ολυμπιακό, και γενικώς βολοδέρνουνε στη μετριότητα. Τα αποτελέσματα εμφανή από τον πρώτο κιόλας γύρο του κυπέλλου UEFA.

Τέλος να σημειώσουμε πως είναι αδύνατον για μια ελληνική ομάδα να μπει σφήνα μέσα στις 7-8 καλύτερες της Ευρώπης. Ο λόγος είναι καθαρά ποσοτικός. Εμείς είμαστε 10 εκατομμύρια όλοι κι όλοι. Οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι είναι σε χώρες με πληθυσμό 50 ως 60 εκατομμύρια. Άρα κάθε ομάδα από αυτές έχει περισσότερους «πελάτες», άρα όλα είναι περισσότερα: οι φανέλες που πουλάνε, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, οι διαφημίσεις στη φανέλα κλπ κλπ… Οπότε, όσο κι αν φωνάζουμε, το μπάτζετ των ομάδων μας δεν μπορεί να ανέβει περισσότερο γιατί δεν θα αποσβεσθεί ποτέ. Άρα δεν γίνεται εμείς με το μπάτζετ των 15 εκατομμυρίων να τα βάλουμε με τα μπάτζετ των 120 και 150 εκατομμυρίων ευρώ. Θα υποκλιθούμε θέλοντας και μη. Ρεαλιστικότερος στόχος για τις ελληνικές ομάδες (πρωτίστως για τον Ολυμπιακό) πρέπει να είναι το κύπελλο UEFA. Το έχουν κατακτήσει ομάδες ισοδύναμες. Εκεί πρέπει να στοχεύσει και σε αυτό να αφιερώσει τις δυνάμεις του αν καταφέρει και βγει τρίτος στον όμιλο, αν και δεν το βλέπω για φέτος…